Αγάπης αγώνας γόνιμος

Προχωρώντας καμιά φορά στο δρόμο ή σ’ένα πάρκο κι άλλοτε περιμένοντας στη στάση του ΜΕΤΡΟ, τυχαίνει να δω κάποιο ηλικιωμένο ζευγάρι να κρατιέται χέρι-χέρι βαδίζοντας αργά-αργά. Και με πιάνει ένας κόμπος στο λαιμό, ένα παράξενο τσίμπημα στην καρδιά για τους δυο απόμαχους που κατάφεραν η… χειροπιαστή αφή των δακτύλων τους να κρατάει σαράντα, πενήντα, εξήντα και πλέον χρόνια (σε μια εποχή που το διαζύγιο πάει σύννεφο αφού δεν αντέχει πλέον ο ένας τον άλλο).

Τους παρατηρώ διακριτικά κι αναρωτιέμαι πόσα και πόσα θα έχουν περάσει στο πέρασμα του χρόνου που έχει αφήσει εμφανή σημάδια στο πρόσωπο, στο σώμα, στην κίνησή τους. Οικογένεια, παιδιά,  λάτρα του σπιτιού, εργασία, υποχρεώσεις, δυσκολίες, καβγαδάκια, ασθένειες, καθημερινότητα, ρουτίνα. Με διαφυγές τη φιλία, τη φύση, το χωριό. Με μικρές ανάσες το διάβασμα, βεγγέρες, βόλτες, σινεμά, κλπ. Και κυρίως με το χάδι και την αγκαλιά που απαλύνουν το χρόνο, την αγάπη που «πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει»  (απ. Παύλου Α’επιστολή προς Κορινθίους).

Αφορμή στάθηκε η αριστοτεχνική ταινία του Μίκαελ Χάνεκε «Αγάπη» με την Εμανουέλ Ριβά και τον Ζαν Λουί Τρεντινιάν γύρω απο τα γηρατειά και την τρυφερή φροντίδα του ήρωα προς την ανήμπορη γυναίκα του με τελικό ζητούμενο το αξιοπρεπώς θνήσκειν (Χρυσός Φοίνικας στο Φεστιβάλ Κανών το 2012, Οσκαρ καλύτερης ξενόφωνης ταινίας το 2013). Κι ο νούς μου ταξίδεψε πίσω στο μύθο του Φιλήμονα και της Βακχίδας από το κλασικό βιβλίο του Οβίδιου «Μεταμορφώσεις».

Ενα φτωχικό ηλικιωμένο ζευγάρι φιλοξένησε και φίλεψε  στην καλύβα του μ’ότι μπορούσε τους μεταμορφωμένους σε θνητούς Δία και Ερμή. Κι όταν ρωτήθηκαν απο τον ευχαριστημένο Δία, που μετέτρεψε το σπίτι τους σε ναό, τι θα’ θελε να τους προσφέρει, εκείνοι του είπαν : «Να σε υπηρετούμε στο ναό σου. Κι αφού περάσαμε τόσα χρόνια μονιασμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο, θα θέλαμε η ώρα η στερνή αντάμα να μας εύρει και τους δυό μας».

Μια μέρα, καθώς συζητούσαν στα σκαλοπάτια του ναού, ένιωσαν να φυτρώνουν φύλλα επάνω τους. Ισα-ίσα πρόλαβαν να πουν το τελευταίο «αντίο» μαζί.  Μεταμορφώθηκαν σε δύο δίδυμα δέντρα, που όπως λέει ο θρύλος μεγαλώνουν ακόμη το ένα δίπλα στο άλλο.

Γυρνώντας στην ελληνική πραγματικότητα με  τα ζοφερά πέπλα της, ήρθαν στο νου ανάλογα τέτοια ζευγάρια κι αισθάνθηκα όμορφα.

*  Ο Σταμάτης ΜωραΪτης απο την Ικαρία που έφτασε τα 104 έζησε με την κατά 18 χρόνια μικρότερη γυναίκα του, την Ελπινίκη, 66 χρόνια γάμου (η «πιτσιρίκα» του, όπως την προσφωνούσε χαϊδευτικά και ο ίδιος, δεν ζουν πλέον).

* Η Κατίνα Σαμοθράκη,  μια καλοσυνάτη γιαγιά απο τον Πύργο της Τήνου, 89 χρονών σήμερα, έζησε αγαπημένα με τον άντρα της, τον πράο κυρ-Αριστείδη 60 χρόνια μαζί (εκείνος έφυγε πριν έξι χρόνια).

«Γεννηθήκαμε σε μια εποχή που όταν κάτι δεν πήγαινε καλά το φτιάχναμε, δεν το πετάγαμε» είχε πει μια γυναίκα όταν τη ρώτησαν σχετικά πως τα κατάφεραν με τον άντρα της να έχουν φτάσει 65 χρόνια μαζί.

Θυμάμαι ακόμα πριν μερικά χρόνια είχα δει σ’ εφημερίδα τη φωτογραφία ενός ηλικιωμένου ζευγαριού από την Κίνα. Τότε ο Ζου Γινγκζού ήταν 102 ετών και η γυναίκα του Χιόνγκ Φαζέν 103 και  είχαν συμπληρώσει 90 χρόνια παντρεμένοι ! Ηταν μαζί απο τα 13 τους ! (απόκτησαν έξι παιδιά, τρεις γιούς  και τρεις κόρες).
Ο Ζου Γινγκ είχε δηλώσει λακωνικά : «Είμαστε απλοί και χαρούμενοι άνθρωποι. Ακόμα και στα δύσκολα, την παλεύουμε τη ζωή. Γιατί δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα από το χρώμα του ουρανού μετά από μιαν άσχημη τρικυμία».

Μικρός φόρoς τιμής στα αενάως συμπορευόμενα ηλικιωμένα ζευγαράκια, που κατάφεραν να κάνουν το ένα κι ένα = ΕΝΑ.

Επίλογος, μια φράση του δημοφιλούς Θανάση Βέγγου, που ταυτίστηκε στη μεγάλη οθόνη με τον μεροκαματιάρη, γκαφατζή και σε συνεχή τρεχάλα νεοέλληνα των περασμένων χρόνων:
  «Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία. Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια… Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια… Ευτυχία δεν είναι να έχεις πάντα αυτό που θέλεις. Μα να θέλεις πάντα αυτό που έχεις».