«Ασε να μη μιλήσω καλύτερα» του Γιώργου Αρμένη

Μελαγχολία Αριστερά στα FM

Μια συνηθισμένη, μικρο-μεσαία οικογένεια που ετοιμάζεται να γιορτάσει τα γενέθλια του αιωνόβιου και σχεδόν κατάκοιτου παππού. Κατά βάθος, οι συγγενείς που τον περιτριγυρίζουν, περιμένουν να τα τινάξει μπας και κληρονομήσουν τίποτα. Κατ’επέκταση η αναξιοπαθούσα και δεινοπαθούσα Ελλάδα στα χρόνια της μνημονιακής χολέρας με τα πάθη και λάθη, τις αλλαγές και «μεταλλάξεις», που έχει υποστεί στο πέρασμα του χρόνου και ιδιαίτερα από την εποχή της μεταπολίτευσης έως σήμερα.

Προσπάθεια μικρογραφίας-«ακτινογραφίας» του οικογενειακού και δημόσιου βίου αποτελεί η κωμωδία του Γιώργου Αρμένη «Ασε να μη μιλήσω καλύτερα», που παρουσιάζεται στο Νέο Ελληνικό Θέατρο, στα Εξάρχεια.
Πενήντα χρόνια κλείνει φέτος στο θέατρο ο Γιώργος Αρμένης. Ενας σπουδαίος λαϊκός ηθοποιός με πηγαίο ταλέντο, δαιμόνιο οίστρο, κωμική στόφα αλλά και δραματικό υπόβαθρο.
Ανδρώθηκε και διέπρεψε πλάΪ στον μοναδικό δημιουργό του Θεάτρου Τέχνης και σοφό δάσκαλο Κάρολο Κουν. Εδώ και δεκαοχτώ χρόνια συνεχίζει στο δικό του καλόγουστο νεοκλασικό χώρο στα Εξάρχεια, στο Νέο Ελληνικό Θέατρο διαθέτοντας παράλληλα και τη δραματική σχολή του.

Εχει αναπτύξει κατά καιρούς τη γόνιμη συγγραφική φλέβα του («Το σόι», «Μαντζουράνα στο κατώφλι- γάΪδαρος στα κεραμίδια», «Βασικά με λεν Θανάση», κ.α.) κι έχει αξιοποιήσει παράλληλα την πλούσια θεατρική εμπειρία του κάνοντας αρκετές σκηνοθεσίες. Με την τριπλή ιδιότητα λοιπόν του συγγραφέα, πρωταγωνιστή και σκηνοθέτη δίνει αυτό τον καιρό το παρών.

Ένα έμπειρο μάτι καταλαβαίνει ότι με τη σατιρική αυτή φαρσοκωμωδία ο Αρμένης θέλει να τα πει, χύμα και τσουβαλάτα σ’αυτά και σ’αυτούς που μας ταλαιπωρούν και μας βασανίζουν. «Αρμενίζει» θεατρικά με λόγο σκωπτικό, αστείο, σουρεαλιστικό, με αθυροστομίες που βγαίνουν αυθόρμητα έστω κι αν υπάρχει ενίοτε μια κατάχρηση σ’αυτές.

Από τη μια τα χώνει στους εκάστοτε πολιτικούς και κυβερνήτες αυτού του τόπου που τον πάνε από το κακό στο χειρότερο (και ιδιαίτερα στους τωρινούς…άσπιλους και αμόλυντους της εξουσίας, μ’ ένα κορίτσι κι ένα αγόρι να σχολιάζουν και να εκπέμπουν στον πειρατικό τους ραδιοφωνικό σταθμό «Μελαγχολία Αριστερά στα FM»).

Από την άλλη σαρκάζει τους συγγενείς του γέρου Δήμου, οι οποίοι έχουν μεταλλαχθεί και αποζητούν να πιάσουν την καλή με οποιοδήποτε τρόπο μουλωχτό και κομπιναδόρικο. Που και που, δεν παύει να βγάζει με μνήμες και όνειρα, τραγούδια και χορούς, το αχ και το ντέρτι του νεοέλληνα.

Ο ίδιος είναι απολαυστικός ως γέρο Δήμος. Στο πρώτο μέρος, ξαπλωμένος στο κρεβάτι, σχεδόν αμίλητος, φευγάτος στον κόσμο του. Στο δεύτερο μέρος γίνεται καλοστεκούμενος με μυαλό ξυράφι αναπολεί κάποια πρόσωπα ιστορικά που ξελάσπωσαν την Ελλάδα, στενοχωριέται, θυμώνει με το σήμερα, τις ψευτιές των πολιτικών, την κατάντια, την ανευθυνότητα και ανηθικότητα που κυριαρχεί γύρω μας.

Μόνη ελπίδα για κείνον τα δυο εγγόνια του, ένα κορίτσι κι ένα αγόρι που τον αγαπούν και τον φροντίζουν, που αν και μπερδεμένα και ανήσυχα δεν το βάζουν κάτω (τα ερμηνεύουν όμορφα με τη φρεσκάδα τους η Κατερίνα Αντωνιάδου και ο Στέλιος Νίνης).

Ως μούτρα περιωπής, που ονειρεύονται να πιάσουν την καλή με οποιοδήποτε τρόπο, ξεχωρίζουν ο Ηλίας Ζερβός ως περπατημένος κάτοχος γραφείου κηδειών κι ο Χρήστος Ευθυμίου ως υδραυλικός με ευφάνταστα σχέδια κονόμας. Ο Κώστας Φλωκατούλας το γλεντάει ως αθυρόστομη και με φονικές διαθέσεις συμπεθέρα. Ανετη και ταιριαστή ως κόρη του παππού και μάνα των δυο παιδιών η Ιωάννα Ζιάννη. Ο Μελέτης Γεωργιάδης εξίσου καλός ως σύζυγος συνταξιούχος αστυνομικός, που προσπαθεί να τα φέρει πέρα όπως μπορεί. Ο Θανάσης Τσάκαλος μεταμορφώνεται σε μια νταρντάνα Ρωσίδα..ελαφρών ηθών, που αναστατώνει την ευυπόληπτη οικογένεια του παππού.
ΝΕΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ (Σπ.Τρικούπη 34 και Κουντουριώτου, Εξάρχεια, τηλ.210-8253489)