Γιώργος Ζαμπέτας από καρδιάς*

Ζαμπετας    Αυτά κάνει η Πολιτεία μας. Αυτά… Αντί να αγκαλιάζει όλους τους καλλιτέχνες με αγάπη. Αντί να καταλάβει ότι ο πολιτισμός που κάνουμε, είναι το μεγαλύτερο κεφάλαιο που μπορεί να δώσει η Ελλάδα στην Ευρώπη κι ολόκληρο τον κόσμο.
    Που να το πάρουνε όμως χαμπάρι. Ολοι δεξιοί, αριστεροί, μεσαίοι μόνο να τρώγονται ξέρουν. Να τρώγονται και να τρώνε. Μηδενός εξαιρουμένου.
    Αλλά κάνουμε κι εμείς πολλά λάθη. Δεν εκτιμάμε αυτό που έχουμε στα χέρια μας, αυτό που μας ανήκει. Την Ελλάδα μας. Τη βρίζουμε, δεν την αγαπάμε, δεν τη γνωρίζουμε. Ισως γι’αυτό μας τιμωρεί πολλές φορές, μας εκδικείται με τον τρόπο της.
    Πόσες φορές έχει πάει ο καθένας μας στην Ακρόπολη, στα μουσεία που είναι η ιστορία μας όλη, στα αξιοθέατά της.
    Που πρέπει να πηγαίνουμε μια φορά την εβδομάδα και να τα κοιτάμε και να κλαίμε… Να κλαίμε γιατί μετανιώνουμε για τα κακά που της έχουμε κάνει , για την αγάπη που δεν της έχουμε δώσει και να φεύγουμε μετά με φτερά και κουράγιο.
    Να πηγαίνουμε να εξομολογιόμαστε σ’αυτά τα αρχαία, στις πέτρες, αφού κανένας άλλος δεν μπορεί να μας δώσει κουράγιο και δύναμη.

    Ελπίζω πολύ πως θα υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που να έχουν μελετήσει τα τραγούδια μου. Να δουν , πως μέσα στην πλάκα και το μαύρο χιούμορ κρύβεται η πικρία. Μια μεγάλη λύπη για όλα τα στραβά που μας περιβάλλουν. Για τη μαυρίλα γύρω μας. Οι περισσότεροι ακούγοντας το όνομα Ζαμπέτας τους έρχεται στο νου μόνο ο χαβαλές κι οι πλάκες.
    Εγώ κοροΪδεύοντας και βρίζοντας , δεν απευθύνομαι μόνο σ’αυτούς που μ’ακούνε, αλλά σ’όλες τις καταστάσεις της ζωής, στους βλάκες και ανεγκέφαλους, στους νεόπλουτους και στους τάχα μου και στους κυβερνώντες μας και σ’όλα τα στραβά μας.
    Εμένα η ψυχούλα μου με διατάσσει, με φροντίζει. Κι όταν μου την «κεντάς» ανοίγει.
    Η ψυχούλα μου δεν θέλει να είναι φυτό, θέλει να είναι ζωντανή. Ο, τι βγαίνει απ’τη ψυχή είναι σπούδαξη, είναι μάθηση που δεν διδάσκεται.
    Ετσι βγαίνει και στα τραγούδια μου αυτό. Λες τα τραγούδια να γράφτηκαν έτσι, χωρίς ψυχή, μόνο και μόνο για να κάνω τραγούδια ;
Ποτέ, ποτέ !
    Όλα είναι διάταξη της ψυχής. Όλα…

*Από την αυτοβιογραφία του «και η βρόχα έπιπτε…στρέΪτ θρού», που επιμελήθηκε η Ιωάννα Κλειάσιου (εκδόσεις Ντέφι)