«Δεύτερη φωνή» των Θ.Παπαθανασίου-Μ.Ρέππα

   Ονειρα απατηλά

Το κάλπικο όνειρο της μεταπολίτευσης. Η δίψα για εύκολο χρήμα και κοινωνική αναγνώριση. Οι πολλοί «προοδευτικοί» που φτιάχτηκαν μπαίνοντας μέσα στα πράγματα, οι λίγοι που έμειναν απέξω και σιώπησαν. Κρίση και παρακμή. Το τραγουδιστικό «ψώνιο» να αποκτήσεις φήμη και χρήματα. Χαμένες ευκαιρίες μάνας… παιδεύουσι κόρη.

Πάνω σ’αυτό τον καμβά το συγγραφικό δίδυμο Θανάσης Παπαγεωργίου-Μιχάλης Ρέππας στηρίχτηκε και δημιούργησε το έργο «Δεύτερη φωνή», που παρουσιάζεται στο θέατρο «Αποθήκη». Μάστορες και οι δυο της κωμωδίας τολμούν κατά καιρούς να δείχνουν κοινωνικές πτυχές του σύγχρονου νεολληνικού βίου και τα καταφέρνουν αρκετά καλά (έχουν προηγηθεί άλλα δύο έργα τους δραματικά, «Ο Εβρος απέναντι» και «Αττική οδός»).

Ένα μεσοαστικό μεσήλικο ζευγάρι σ’ένα διαμέρισμα στην Κυψέλη στη σύγχρονη Αθήνα. Γνωρίστηκαν και παντρεύτηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ’80.

Εκείνη κάποτε έκανε δεύτερη φωνή σ’ένα τραγούδι του Μανώλη Μητσιά και λόγω οικογένειας πάπαλα η καριέρα. Απωθημένο της είναι να προωθήσει την κόρη της, που τραγουδάει περιστασιακά σε πιάνο-μπαρ. Θελει με κάθε τρόπο να την κάνει γνωστή αφού δεν τα κατάφερε η ίδια οδηγώντας τη θυγατέρα της σ’ ευτελείς και κυνικές επιλογές.

Εκείνος, κάποτε αγωνιστής του Πολυτεχνείου, με ιδανικά και όνειρα που είδε να ευτελίζονται, είναι αποσυρμένος και παραιτημένος.  Εσωστρεφής και λιγομίλητος, «επικοινωνεί» μέσω Ιντερνετ μ’ έναν συμπατριώτη του που ζει στη νοτιότερη άκρη του κόσμου, στη Γη του Πυρός, και ξεχνιέται με φανταστικά ταξίδια και την ελληνική ιστορία.

Μαζί τους συγκατοικούν λόγω της κρίσης η παντρεμένη κόρη τους με τον άνεργο σύζυγό της (έχουν κι ένα μωράκι εκ γενετής προβληματικό). Περιστασιακά εμφανίζεται κι ο γιός του ζευγαριού,  τσαντίλας  κι ειρωνικός, που η ανυπαρξία προορισμού τον έχει κάνει μπαχαλάκια.

Αυτή την αίσθηση διάλυσης του οικογενειακού ιστού στην εποχή της κρίσης και κατ’ επέκταση του κοινωνικού, που ξεκίνησε σταδιακά με… προοδευτικό πρόσημο και τον αλλοτριωμένο τρόπο ζωής εδώ και σαράντα χρόνια,  την κατέγραψε σκηνοθετικά με ζωντάνια, ακρίβεια και παραστατικότητα ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης αποσπώντας τις κατάλληλες ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς.

Η Νένα Μεντή με την πλούσια εμπειρία της, την πηγαία υποκριτική της και το ατόφιο λαϊκό ένστικτό της πλάθει στην εντέλεια τη μάνα σ’ όλες τις διακυμάνσεις της. Αυτή την οικεία, συμπαθητική, χειριστική μάνα-αράχνη, που δεν το βάζει με τίποτα κάτω προκειμένου τα δικά της διαψευσμένα όνειρα φήμης κι επιτυχίας να ευοδωθούν κάποτε στο πρόσωπο της κόρης της με οποιοδήποτε τίμημα.

Τον άντρα της Παύλο, τον υποδύεται ο Γιώργος Ζιόβας καταθέτοντας μια σπουδαία ερμηνεία. Ηταν καιρός αυτός ο σεμνός κι ώριμος ηθοποιός να ξεδιπλώσει πρωταγωνιστικά το υποκριτικό του τάλαντο. Δωρικός, λιγομίλητος, χαμένος στις πίκρες και τις ήττες του, «φαρμακωμένος» με το ότι πήρε τη ζωή του λάθος, με το ότι τα παιδιά έχουν τραβήξει δρόμους αλλού κι αλλού, ξεχνιέται παραιτημένος κι άβουλος στον κόσμο των βιβλίων, της Ιστορίας, του «φανταστικού» Ιντερνέτ.

Η Δανάη Σκιάδη ως κόρη που κυνηγάει βαριεστημένη το όνειρο της μάνας της είναι εξαιρετική στις «κόντρες» μαζί της, στις απρόβλεπτες μεταπτώσεις και  ξαφνικές δυσάρεστες καταστάσεις που βιώνει στην εξέλιξη του έργου.

Ο νεαρός Γιώργος Κατσής άνετος στο ρόλο του αναιδούς και προκλητικού γιού, που έχει σιχαθεί τα πάντα και εκτονώνεται με τον τσαμπουκά και τα σπασίματα. Ο Κωνσταντίνος Γαβαλάς πειστικός ως άνεργος σύζυγος της κόρης, που κουβαλάει εσωτερικά το στίγμα του αποτυχημένου.Ο Δημήτρης Σαμόλης εξίσου καλός στο ρόλο του κυνικού και αεράτου ατζέντη, που παραμυθιάζει την κόρη και τη μάνα στο ότι θα την κάνει διάσημη με το… αζημίωτο («στόχος-ευκαιρία-επιτυχία» είναι το μότο του).

Ένα άξιο θέας ελληνικό έργο σύγχρονου προβληματισμού με  αστείες «πινελιές» στο πρώτο μέρος ενώ στο δεύτερο μέρος με μια συσσώρευση δραματικών στοιχείων κάπως δυσανάλογη.

ΑΠΟΘΗΚΗ (Σαρρή 40, Ψυρρή, τηλ.210-3253153)