Ενας διαφορετικός Ερωτόκριτος στην Πάτρα


«Εκείνους τους κακόγλωσσους που ψέγουν ό, τι δούσι
κι απόκεις δεν κατέχουσι την άλφα σκιάς να πούσι»

Όταν τα παιδιά του Κέντρου Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών με Αναπηρία (ΚΔΑΠ ΜΕΑ ΚΟΜΑΙΘΩ) του δήμου Πατρέων σε συνεργασία με το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Πάτρας, ανακάλυψαν τον Ερωτόκριτο και τα πάθη της Αρετούσας, τότε η αγάπη έγινε δύναμη. Ξεσήκωσε τους πρωταγωνιστές της και επί πέντε μήνες, εργάστηκαν σκληρά για να μεταδώσουν από την σκηνή του θεάτρου «Απόλλων» το μήνυμα της νίκης κάθε διαφορετικού Ερωτόκριτου.

Παιδιά με όλα τα σύνδρομα της αθωότητας, εξέπληξαν όποιον και τα δύο βράδια της παράστασης ήταν εκεί (29-30 Μαΐου). Και το θέατρο ήταν γεμάτο!

«Και πως μπορώ να σ’αρνηθώ ; Κι α θέλω δε μ’αφήνει
τούτ’η καρδιά που εσύ ‘βαλες σ’ τσ’ αγάπης το καμίνι»

Η αγάπη που πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει, «έδεσε» αρμονικά τους εν δυνάμει αθώους αδύναμους μαζί  με τα παιδιά του 1ου Δημοτικού Σχολείου Παραλίας.

Αυτά που δεν συμβαίνουν, συνέβησαν σε μια παράσταση υπόδειγμα δυνατότητας των ατόμων με αναπηρία. Από την παράσταση εξέλειπεν  η αναπηρία! Από μηχανής θεός ο αυτοσχεδιασμός.

Η μάχη ήταν λαμπρή και νικητές και ηττημένοι νίκησαν μπροστά στα μάτια των έκπληκτων θεατών. Εξήντα άτομα επί σκηνής δημιούργησαν την κοινωνία του μέλλοντος.

Παιδιά με αναπηρία, μαθητές του δημοτικού, χορευτές, τραγουδιστές, ζωντανή ορχήστρα, οι εκπαιδευτές των παιδιών και ο σκηνοθέτης- αφηγητής δεν άφησαν ούτε για μια στιγμή το κοινό να σκεφτεί πότε θα τελειώσει η παράσταση. Απεναντίας στο τέλος συμμετείχε όρθιο το κοινό με ένα δεκάλεπτο χειροκρότημα, που ‘λεγες, τούτος ο έρωτας των διαφορετικών ανθρώπων δεν θα τελειώσει ποτέ και ο χορός στη σκηνή ατελείωτος.

Και όταν η αυλαία έπεσε… «Εκλαίγασι κ’ ερνεύγασιν / όλοι την ώρα εκείνη».

Ένα θαύμα είχε συμβεί μπροστά τους και κυρίως εντός τους!  Τι μπορεί ο άνθρωπος!

Η κλασική  ερωτική ιστορία του Ερωτόκριτου και της Αρετούσας διά χειρός  Βιτσέντζου Κορνάρου,  παρουσιάστηκε σε σκηνοθεσία Βασίλη Κόκκαλη που κρατούσε και το ρόλο του αφηγητή. Τα σκηνικά και τα κοστούμια ήταν της Βάλιας Ψωμιάδη. Τραγούδησε αισθαντικά η Μαρία Ρούτση. Επαιξαν οι μουσικοί Ολένα Φέντκο (πιάνο),  Σενίχ Ουνδέγερ (βιολί),  Γιώργος Μπαράκος (κρουστά)  και  Γιώργος Παπαγεωργίου (λαούτο).  Χόρεψαν μαζί με τα παιδιά οι χορευτές του Παμμικρασιατικού Συλλόγου της Πάτρας.

Στην παράσταση συνέβαλαν με τον δικό του τρόπο το Λύκειο Ελληνίδων, ο Ανθόκηπος, ο Παμμικρασιατικός Σύλλογς και ο Ερυθρός Σταυρός.