Ζωή καρτ ποστάλ

Γράφει η Μάρω Βαμβουνάκη (συγγραφέας)

Ναι, η άνοιξη είναι άνοιξη, οι Κυριακές Κυριακές, οι γιορτές γιορτές, κ.λπ. κ.λπ. Όμως δεν είναι όπως οι καρτ ποστάλ τις παρουσιάζουν. Ζωγραφιές ευτυχίας, κεφιού, ξεφαντώματος. Η ζωή μονάχα στερεότυπα και κλισέ δεν είναι. Έτσι και προσπαθήσεις να στριμώξεις την ψυχή σου σε κλισέ, εκείνη πνίγεται και κλωτσάει. Τα κλισέ της ευτυχίας και των υποχρεωτικών εορτασμών, θες δεν θες, τα ανακάλυψαν και τα καλλιεργούν μονάχα οι χαζοί και οι έμποροι.

Το γνήσιο συναίσθημα είναι λεπτό, σχεδόν αέρινο, και κάθε πίεση το φαρμακώνει. Αμα σε πιέσουν να νιώσεις έτσι ή αλλιώς, αυτό που όντως νιώθεις γίνεται-και πολύ καλά κάνει- άλλα αντ΄άλλων. Αξιώνει ελευθερία το ειλικρινές αίσθημα. Μόνο με την ελευθερία ανθίζουν φωτεινά ή σκοτεινά άνθη της καρδιάς, όποια τελοσπάντων είναι αυθεντικά καρδιακά άνθη. Όλα τα άλλα, μην τα εμπιστευόμαστε, είναι εντέλει κουραστικές υστερίες.

Όσο για την υπέροχη άνοιξη, σας βεβαιώνω πως είναι από τις πιο ζόρικες εποχές για την ψυχολογία πολλών υγιών χαρακτήρων. Μετά από ένα βαρύ, μακρύ χειμώνα που μας γονάτισε, καταφτάνει γεμάτη υπερβολικές προσδοκίες, ζαλισμένη από φτηνορομαντισμούς και ρηχά στιχάκια που δημιουργούν αναγκαία ατμόσφαιρα. Όμως τέτοια καταιγίδα από τσιτάτα χαράς συνθλίβουν τις ψυχολογίες μας, μας φοβίζουν, συγκρινόμαστε, αισθανόμαστε πως δε μπορούμε στην πράξη να τα παρακαλουθήσουμε, νιώθουμε παράταιροι, άρα άρρωστοι, περιθωριακοί και χαλασμένοι.

Είναι που η ίδια η γη, το χώμα, το υπέδαφος, μπαίνει σε αναστάτωση βίαιη. Πρέπει να εγκυμονήσει, να γεννήσει, να μεταμορφωθεί, να εξωθήσει πράσινο, αύρες και καρπούς. Οι τοκετοί είναι σπαραχτικά επώδυνη περιπέτεια για το χώμα, και ο άνθρωπος είναι και χώμα. Οι ανοιξιάτικες πάλι θάλασσες, λένε οι ναυτικοί, είναι οι πιο άγριες και επικινδυνες θάλασσες του έτους, και ο άνθρωπος είναι και θάλασσα.

Μην έχετε ενοχές, ανησυχία και κόμπλεξ αν την άνοιξη, ή ένα μέρος έστω της άνοιξης, στην αρχή της ιδίως, δεν νιώθετε καλά. Αν, αντί να καταχαίρεστε, μελαγχολείτε. Για την ιατρική υπάρχει η «εαρινή κόπωση» που αφορά στο σώμα και στο συναίσθημα. Η κοσμογονία τούτης της εποχής ποτέ δεν είναι χωρίς πόνο, κόπο και αναστάτωση. Υπάρχει ένα ωραίο τραγούδι που λέει «Πες μου αν θέλεις τι φοβάσαι τις γιορτές«. Γιατί τις γιορτές συχνά τις φοβόματε αφού δεν αισθανόμαστε απαραιτήτως όπως απαιτούν οι πάντες και τα πάντα γύρω. Όπως διαλαλούν από παντού οι διαφημίσεις. Ο καθένας κουβαλάει τα δικά του μπαγκάζια από τα παλιά.

Γνωρίζω άνθρωπο που όταν φτάνουν Χριστούγεννα κουκουλώνεται στο κρεβάτι του και προσπαθεί μονάχα να κοιμηθεί, να προσπεράσει τις μέρες. Και, όχι, δεν είναι τρελός. Απλώς, στο φόντο της καθολικής ευδαιμονίας, οι άσχημες μνήμες μας, οι ματαιωμένες ελπίδες, οι απώλειες, η μοναξιά, οι ουλές της ψυχής προβάλλονται ακόμα πιο αιχμηρές και σκούρες. Είναι φυσικό. Γνωρίζω φίλη που κατά το Πάσχα φεύγει ταξίδι σε χώρα που δεν είναι χριστιανική, όχι γιατί δεν πιστεύει στον Χριστό, αλλά γιατί ο εορτασμός της ολάνθιστης Πασχαλιάς -έχει τους σοβαρούς λόγους της απ΄το τρυφερό παρελθόν της- την σταυρώνει.

Όσο για την κραυγαλέα μεσογειακή άνοιξη που στους περισσότερους ξυπνάει μεγάλους έρωτες που πέθαναν, που πρόδωσαν, ή που δεν ήρθαν ποτέ, κρατάει μαχαιράκι δίκοπο ανάμεσα στα άνθη της αμυγδαλιάς, της νεραντζιάς, των ανθισμένων καρποφόρων και των πυκνών κήπων, και ματώνει καρδιές με ένα ρομαντισμό σκληρό όπως όντως είναι ο αληθινός ρομαντισμός του αληθινού ποιητή, που όλοι μας, σχεδόν όλοι μας, στον άγνωστο βυθό έχουμε κρυμμένο.

Ναί, η «Ομορφιά θα σώσει τον κόσμο», αλλά κάθε σωτηρία πάντοτε περνάει από κάποιο είδος Γολγοθά.