Η τιμή του εθνικού ποιητή

Γράφει ο ποιητής Δημήτρης Αβούρης (Ζάκυνθος)

Ο εθνικός ποιητής είναι το μέλλον. Έχει τις ρίζες στο παρελθόν και ζει τώρα στα κατώγια- κρησφύγετα της πατρίδας αναζητώντας το ήθος της. Εκεί βρίσκεται πάντα η γωνιά της σκέψης του. Είναι η περιουσία του έθνους.

Ο πολιούχος των αξιών και δορυ-φόρος με λέξεις που συν-κινούν τα παν- ανθρώπινα και συν-κατοικούν στο σώμα του. Η τιμή του λογαριάζεται με τις αλήθειες, που κάνει εθνική συν- είδηση. Η φιλοπατρία του τροφοδοτεί φως για όλες τις πατρίδες.

Είναι η λάμψη του σπαθιού μέσα στο ποίημα που φαίνεται από παντού και χαράζει τα σοφά των αιώνων στον παγκόσμιο λόγο. Είναι η σοφία της ταπεινότητας να υπομένει.

Περιμένει τη στιγμή να εκφράσει τις ιδέες- ανάγκες των πολλών, περασμένων και μελλούμενων, με ακρίβεια στον καιρό του. Διεκδικεί κάθε ελευθερία, υπέρτατο αγαθό, για κάθε άνθρωπο, ανεξαρτήτως χώρου και χρόνου.

Είναι αντίθετος σε κάθε τερατογένεση εξουσία και με αυστηρή λογική ανακαλύπτει, την ασύλληπτη δύναμη του ανθρώπου για το καλό. Δεν μιλά με αριθμούς, αλλά λογαριάζει.

Χωρίς προσωπική πίκρα κατανοεί, προτείνει, προτρέπει με το βλέμμα πάντα καθαρό στο μέλλον.

Δεν δεσμεύεται από καμιά φόρμα ή ιδεολογία για να λύσει γόρδιους δεσμούς και να δείξει τους φυσικούς δρόμους.

Είναι αέρας που ξεσπά και ρίχνει τα περιττά στην άπνοια.

Δεν διεκδικεί τίποτα για τον εαυτόν του αφού έτσι και αλλιώς «μήγαρις έχει άλλο στο νου πάρεξ ελευθερίαν και γλώσσα».

Γνωρίζει ότι οφείλει μια συνέχεια για να πατήσουν οι ερχόμενοι. Δεν γνωρίζει το μίσος, αλλά ζει την ανατροπή του με πίστη, πάθος, πόθο και πάνω απ’ όλα με ειλικρίνεια.

Υμνεί και μελωδεί την αγάπη και τον έρωτα, τις δυνάμεις που ισορροπούν τον άνθρωπο.

Στοιχηματίζει υπέρ της ζωής ως μόνης νόμιμης πράξης.

Βλέπει τα σημάδια και ορίζει τα σημεία συγκέντρωσης.

Φωτίζει με φως οξύ τα ηθικά ζητήματα της κοινωνίας.

Γνωρίζει ότι είναι ένας ευνοούμενος θνητός και το μόνο του όργανο είναι «η λύρα η δίκαιη».

Αναπλάθει τον λόγο ακατάπαυστα και δίνει νέες μορφές, για να δει η ψυχή τον εαυτό της στους καθρέφτες των εποχών.

Αναζητά συνομιλητές μεταξύ ορατών και αοράτων. Έτσι γεφυρώνει το μέγα χάσμα μεταξύ ζωής και θανάτου με το διηνεκές.

Είναι ο συνεπής της ιστορίας. Ο φυσικός γεωμέτρης της χώρας του.

Ποιεί ως αθάνατος, ζει ως θνητός.

Διευθύνει την «τάξη του πνεύματος» από το τελευταίο θρανίο.

Τιμά κάθε ον και τιμάται από την ίδια του τη ζωή.

Δεν αλλοιώνει, δεν παρασιωπά, δεν απογοητεύεται.

Καινοτομεί, σημαιοφόρος των τύψεων.

Ξέρει ότι η πραγματικότητα τον υπερβαίνει. Ότι η καθημερινότητα είναι ήδη παρελθόν.

Η τιμή του εθνικού ποιητή είναι τιμή μαζί και το κόστος ενός έθνους.

Ο εθνικός ποιητής δεν αποζητά κανένα βραβείο, παρά αυτό και μόνο του κοινού καλού.

Ο εθνικός ποιητής υπήρξε, υπάρχει και θα υπάρχει, όσο υπάρχει πόνος.

Πονά όσο όλοι μαζί και γεννά όσο ένας!

Ξέρει ότι δεν είναι ένας!

Είναι ο τελευταίος πολίτης στα σύνορα της επικράτειας του έθνους.

Τέτοια τιμή!