Μικρές ιστορίες – αποφθέγματα

του Λουδοβίκου των Ανωγείων

Λουδοβίκος    Που πάς τέτοια ώρα ; ψιθύρισε μέσα από το πεύκο η κουκουβάγια στη μικρή πεταλούδα.Είναι περασμένα μεσάνυχτα. Αντε να κοιμηθείς !
Και η πεταλούδα της είπε : «Ξέρεις πόση είναι όλη κι όλη η ζωή μου, πουλί της σοφίας ; Είκοσι μέρες. Μόνο είκοσι μέρες. Και ζητάς να κοιμηθώ ;»

    Ηταν τέλη ΜαΪου όταν ένα κλαδάκι ενός γέρικου δέντρου άνθισε. ΟΙ μέλισσες μπαινόβγαιναν στα άνθη, έγινε σούσουρο στο δάσος. Μια κουκουβάγια το μάλωσε :
-Δεν ντρέπεσαι στην ηλικία σου να ερωτεύεσαι ;
-Την ψυχή μου να ρωτήσεις καρδούλα μου.

    Κάποτε οι πειρατές έκαναν επιθέσεις στα χωριά της Κρήτης για να κλέψουν νέους και νέες για σκλάβους και ναύτες. Σε μια τέτοια επίθεση ένας γέρος τρέχει γεμάτος αγωνία στο σπίτι του.
«Που να σε κρύψω να μη σε βρούνε» λέει στη γυναίκα του.
«Τι να με κάνουν εμένα γριά γυναίκα ;»
«Κι αν σε δουν με τα μάτια μου;» λέει εκείνος.

    • Αν η αγάπη υπήρξε πριν τον χωρισμό, οφείλει να υπάρχει και μετά· αλλιώς δεν υπήρξε ποτέ.
    • Τι ζητάει ο έρωτας ; Μια μικρή χώρα να ζήσει τη σύντομη ζωή του !
    • Κάπου υπάρχει το ταίρι σου. Αντε βρες το όμως.
    • Ερωτας που δεν σκλαβώνει δεν είναι έρωτας.Και δεν είναι αγάπη η αγάπη που δεν ελευθερώνει.
    • Η κόρη του ματιού είναι το πιο σκοτεινό σημείο του ανθρώπου. Κι όμως από εκεί διάλεξε να μπαινοβγαίνει το φως…
    • Λευκό είναι το ανοιχτό μαύρο.
    • Δεν είχα χρόνο να σου γράψω λιγότερα

 

*Από τα βιβλία του «Ο έρωτας στην Κρήτη είναι μελαγχολικός» και «Το πηγάδι του κρίνου» (εκδόσεις ΙΑΝΟΣ).