Νίκος Κούτσουρος (Εύβοια)

   Η πατρίδα της σκέψης μου

Ένα γαλάζιο παραμύθι είναι τούτος ο τόπος,
που το ταξιδεύει η ιστορία μαζί με τη σκόνη του χρόνου.

Ένα μικρό γαλάζιο παραμύθι,
που γυροφέρνει τους αγριόβραχους των κακοτράχαλων
βουνών,
χαϊδολογιέται με τα κύματα της θάλασσας,
σκιάζει το χαμογελαστό ουρανό
και ξαποσταίνει σε βαθιές σπηλιές.

Ένα μικρό γαλανό παραμύθι είναι ο τόπος μας ,
που κάποτε τρυπάει τα βουλωμένα αυτιά μικρών παιδιών
και ξεκουφαίνει την αμνησία προσκυνημένων μεγάλων .

Ένα μικρό γαλανό θλιμμένο παραμύθι είναι ο τόπος μας,
που το κουβαλάει στη ράχη της η ιστορία των ανθρώπων
μπροστά στα άβουλα μάτια ενός απέραντου κόσμου, μικρού,
για να χωράει στις ματωμένες χούφτες των παιδιών,
που πεθαίνουν κάθε μέρα
μέσα στη λήθη μεγάλων λόγων
χιλιάδων θλιβερών ανθρώπων.

Το τέλος μιας μέρας

Στέρεψε κι ετούτη η μέρα,
άδειασε.
Το βράδυ και η βροχή μας κυρίεψαν.
Η ώρα να μετρήσουμε κι απόψε
τις στιγμές που ξοδέψαμε ήρθε δειλά δειλά.
Ίσως νικήσαμε, ίσως νικηθήκαμε.
Τι σημασία έχει;

Κάθε απόβραδο,
όταν τα βλέφαρα βαραίνουν,
τον ίδιο λογαριασμό κάνουμε.
Και κάθε φορά με την ίδια απορία μένουμε…
Πού ξέρετε, μπορεί να είναι καλύτερα έτσι.
Γιατί μας απομένει να ελπίζουμε.