Νερούδα (Χιλή, 2016)

  Σκηνοθεσία : Πάμπλο Λαραϊν

Η ζωή έχει ανάγκη την ποίηση ; Μπορεί η ποίηση να ξεπεράσει την πραγματικότητα απαλύνοντάς την ;  Η καθημερινότητα χρειάζεται το «ψέμα» της τέχνης ;  Οι  ανώνυμοι κι ανίσχυροι άνθρωποι τον οίστρο και την παρηγορία του εθνικού ποιητή ; Σ’όλα αυτά ισχύει και το αντίστροφο ;

Στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου και συγκεκριμένα το 1948,  η αμερικανόφιλη κυβέρνηση της Χιλής κηρύσσει εκτός νόμου το κομμουνιστικό κόμμα κι ένας νέος αστυνομικός επιθεωρητής αναλαμβάνει να συλλάβει τον γερουσιαστή και φημισμένο ποιητή Πάμπλο Νερούδα.

Εστιάζοντας στη δίχρονη καταδίωξη του Νερούδα ,που κρύβεται σε διάφορα μέρη της χώρας του έως ότου φύγει αυτοεξόριστος για Ευρώπη, ο σκηνοθέτης φτιάχνει μια εξαίσια ταινία υπαρξιακής αναζήτησης και κοινωνικο-πολιτικών διαστάσεων, ένα ψυχολογικό δράμα με στοιχεία αστυνομικού σασπένς με έντονα ατμοσφαιρικά «χρώματα» εποχής.

Μια (αυτο)βιογραφία του Πάμπλο Νερούδα όπου αναμειγνύονται επιδέξια η μυθοπλασία με την ιστορική πραγματικότητα. Ο νομπελίστας Χιλιανός δημιουργός παρουσιάζεται εδώ όχι μόνο με  την πληθωρική φλόγα της ποιητικής δημιουργίας του, την αγάπη του για τον απλό και κατατρεγμένο άνθρωπο αλλά και με τις αδυναμίες και αντιφάσεις του (πομπώδης, επιπόλαιος, ηδονοθήρας).

Στην ταινία σε πρώτο πλάνο το κυνηγητό, η καταδίωξή του, που σ’ ένα βαθμό ο ποιητής το χαίρεται γιατί αυτό συντελεί στη δόξα του.

Θαυμάσιος στον ρόλο του Πάμπλο Νερούδα ο Λούις Νιέκο όπως και ο Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ στο ρόλο του πεισματάρη και ελαφρόμυαλου «Ιαβέρη» αστυνομικού, που τον κυνηγάει ανελέητα γοητευμένος σιγά-σιγά από την σπουδαία προσωπικότητα και το έργο του. Σε μικρότερο αλλά καθοριστικό ρόλο η Μερσέντε Μοράν ως η αφοσιωμένη και ενθαρρυντική σύντροφός του Ντέλια.

Στην ταινία, κάποια στιγμή διακρίνεται σ’ένα στρατόπεδο, ο νέος στρατιωτικός διοικητής του Αουγούστο Πινοσέτ (ο μελλοντικός στυγνός δικτάτορας της Χιλής) και σε μια άλλη σκηνή με φυλακισμένους κρατούμενους ακούμε αποσπάσματα από το επικό έργο του Νερούδα «Κάντο Χενεράλ», που μελοποίησε αργότερα ο Μίκης Θεοδωράκης. Είναι η φωνή του ποιητή, που εκφράζει τη δικαιοσύνη της χώρας του και τονίζει συχνά στον επίλογο κάποιων στροφών του «ζητώ την τιμωρία τους».