Ο ταχυδρόμος (Ιταλία, 1994)

Σκηνοθεσία : ΜάΪκλ Ράντφορντ

Τι μετράει άραγε πιο πολύ ;
Αυτοί που ομορφαίνουν με λέξεις τη ζωή δια της ποιήσεως  ή εκείνοι που κατοικούν ποιητικά εν αγνοία τους ;
Η δύναμης της γνώσης ή η αδυναμία της αθωότητας ;
Η θεωρητική φλόγα για έναν καλύτερο κόσμο ή η έμπρακτη καλοσύνη στον προσωπικό βίο ;
Η λιτότητα της απλότητας ή η κομψότητα του περίτεχνου ;

Τα  παραπάνω ερωτήματα –διλλήματα έχουν να κάνουν με την ιταλική ταινία «Ο ταχυδρόμος» του Μάϊκλ Ρέντφορντ.  Mια από τις πολύ αγαπημένες ταινίες του vidalart,  την οποία θυμήθηκε μ’αφορμή τη ταχυδρομική γλυκύτητα που ένιωσε διαβάζοντας το μυθιστόρημα της Αντζελα Ντονιάτε «Τα γράμματα που δεν περίμενε κανείς».

Συνδυάζοντας επιδέξια τη συγκίνηση με το το γέλιο, η ταινία περιγράφει τη γνωριμία του διάσημου Χιλιανού ποιητή Πάμπλο Νερούδα, όταν ζούσε εξόριστος σ’ένα παραθαλάσσιο χωριό της  Σικελίας,  μ’ έναν ντόπιο ταχυδρόμο που του έφερνε την αλληλογραφία του (το φιλμ βασίζεται στο μυθιστόρημα του Αντόνιο Σκαρπέτα «Ο ταχυδρόμος του Νερούδα»).

Ο Χιλιανός υμνητής του έρωτα και της κοινωνικής δικαιοσύνης βλέπει με συμπάθεια αυτόν τον αγράμματο άνθρωπο, που έχει όμως ευαισθησίες και απορίες εξόχως ποιητικές. Ο Μάριο Ρουόπο, το «ταχυδρομικό περιστέρι» του, άδολο και φιλότιμο, κάνει ό, τι μπορεί για τον σπουδαίο φίλο του. Μια φιλία ελλιποβαρής εκ μέρους του ποιητή, που θα χαραχτεί όμως για πάντα στη μνήμη του Ιταλού χωρικού. Στο έργο υπάρχει και το φωτεινό αντικείμενο του πόθου που ερωτεύεται και παντρεύεται ο ταχυδρόμος (την υποδύεται η σαγηνευτική Μαρία Γκράτσια Κουτσινότα).

  Μοναδική ερμηνεία του ταχυδρόμου από τον 41χρονο Μάσιμο Τροϊζι,  που υπέφερε από την καρδιά του και πέθανε μόλις τελείωσαν τα γυρίσματα της ταινίας (πραγματικά ρόλος ζωής). Στον ρόλο του Νερούδα εξαιρετικός ο Φιλίπ Νουαρέ (για τη μελωδικά νοσταλγική ορχηστρική επένδυση της ταινίας ο συνθέτης Λούις Μπακάλοφ είχε κερδίσει το Οσκαρ μουσικής).

Μια ελεγεία για τους ανώνυμους που χάθηκαν για ένα καλύτερο κόσμο. Ενας ύμνος στην ανθρωπιά, στην πρωτογενή ευαισθησία, στην ομορφιά της ψυχής, στην τέχνη της ίδιας της ζωής. Για να φανεί πως «οι πτωχοί τω πνεύματι» είναι οι πιο μακάριοι στη γνησιότητά τους.