Πατρίδα, η πανάρχαια γειτονιά μας

  Γράφει ο  Διονύσης Χαριτόπουλος (συγγραφέας)

Οι δυο μεγάλοι πυλώνες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας είναι η Επανάσταση του 1821 και η Αντίσταση 1940-1944 στους ξένους εισβολείς…

Το συνταρακτικό είναι πως και οι δύο μεγάλες εθνικές εποποιίες είναι αμιγείς λαϊκοί άθλοι που συνέβησαν ερήμην θεσμών και άνωθεν εντολών…

Ο πρύτανης των Ελλήνων ιστορικών Νίκος Σβορώνος έχει καταγράψει τον «αντιστασιακό χαρακτήρα» αυτού του λαού, που αποτελεί «ιδιαίτερο χαρακτηριστικό» του και «διέπει ολόκληρη τη νεοελληνική ιστορία».

Εδώ αρχίζει το γκρέμισμα.

Ενας λαός, που κατά παράδοση συνεγείρεται αυθορμήτως στις οριακές στιγμές του βίου του και με τις θυσίες του ανατρέπει έσωθεν ή έξωθεν σχεδιασμούς που απειλούν την εθνική του υπόσταση,  δεν είναι σήμερα αρεστός. Προκειμένου να μην επαναληφθούν και στο μέλλον παρόμοια φαινόμενα λαϊκής αυτοβουλίας, επείγουν κάποια μέτρα* ένα από αυτά είναι η αποδόμηση της εθνικής αυτογνωσίας και παράδοσης.

Μια σέχτα ντόπιων πανεπιστημιακών φιλοδοξούν –κατά δήλωσή τους – «να ξαναγράψουν» τη νεότερη ελληνική ιστορία. Η εξαγγελία από μόνη της είναι παιδαριώδης. Η ιστορία έχει γραφτεί. Αυτό που θα περίμενε κανείς από επαγγελματίες είναι να αποκαθάρουν τα ιστορικά συμβάντα από υπερβολές και σοβινιστικές ανοησίες* αυτό θα ήταν όντως αγαθοποιό έργο.

Όμως από τις εθνικόφρονες χοντράδες της μετεμφυλιακής περιόδου και της επταετίας περάσαμε στις «μοντερνίστικες» κατεδαφίσεις.

Κατ’αυτούς τους προφέσορες, η Εθνεγερσία του 1821 ήταν «ιστορικό λάθος». Ο βίος των σκλαβωμένων Ελλήνων με τους Οθωμανούς δυνάστες ήταν αρμονικός και δεν είχαμε λόγους να επαναστατήσουμε.

Οσο για τα νεότερα συμβάντα, από την Αντίσταση 1940-1944 έως τον Κυπριακό Αγώνα για αυτοδιάθεση 1955-1959, πάνε όλα σχεδόν στο καλάθι… Κανένα μεγαλείο δεν διασώζεται από τις μικρόψυχες πένες* διακρίνουν παντού εθνικιστές, τοπικιστές και «Ταλιμπάν».

Αυτό που εντυπωσιάζει στα πονήματα των εν λόγω πανεπιστημιακών είναι η από καθέδρας περιφρόνηση κάθε λαϊκού στοιχείου. «Ο χοντρός λαός στο αμπάρι», κανονικά. Χωρίς παρουσία και χωρίς λόγο για την ίδια του την ύπαρξη…

Προσπαθούν να μας πείσουν η πατρίδα, το έθνος και οι παραδόσεις μας είναι έννοιες ντεμοντέ* απάδουν προς τη σύγχρονη εποχή. Οσο πιο γρήγορα απαλλαγούμε από αυτές τις καθυστερημένες και αναχρονιστικές φαντασιώσεις τόσο το καλύτερο για όλους.

Αλλά και πάλι ο Σβορώνος έχει ξεκάθαρα τοποθετηθεί στο θέμα της πολιτισμικής συνέχειας, της ταυτότητας και της εθνικής συνείδησης του ελληνικού λαού :

«Το πρόβλημα είναι να μένεις αυτό που είσαι, και αυτό βέβαια συνδυάζεται με την πολιτισμική συνέχεια του ελληνισμού. Με το γεγονός ότι, όταν κατακτήθηκε ο ελληνικός λαός, από τους Ρωμαίους αρχικά είτε αργότερα από τους Τούρκους, είχε εθνική ενότητα και συνείδηση της ενότητας αυτής. Υπήρχε μια ηθική ενότητα με τη γλώσσα, με τα ήθη και τα έθιμα, και είχε συνείδηση της ταυτότητάς του αυτής, η οποία του επέτρεψε να αντισταθεί, να αντισταθεί στην απορρόφηση από άλλους λαούς οι οποίοι ήταν κατακτητές του»

Ασφαλώς οι πιο ενθουσιώδεις κράχτες της αποεθνοποίησης πρέπει να βρίσκονται στην Ελλάδα. Δεν εξηγείται αλλιώς, αφού ουδείς στην Αγγλία, τη Γερμανία, τη Γαλλία θα τολμούσε να επιτεθεί με τέτοιο μένος σε πατρίδα, ιστορία, γλώσσα, παραδόσεις και εθνικά σύνορα.

Ποιος να το φανταζόταν ότι η διάλυση των εθνών θα αρχίσει από τη χώρα μας…

Όμως η ιστορία είναι το μέλλον μας.

Κατά τον Δημήτριο Γληνό, «κάθε λαός κληρονομά από τους προγόνους του μερικές κεντρικές ιδέες, που κανονίζουν τη διαγωγή του στις πιο σημαντικές περιστάσεις του δημόσιου βίου».

Και η κεντρική ιδέα που διαπερνά και εμπνέει αυτόν τον λαό είναι η ασίγαστη αγάπη προς την πατρίδα και την ελευθερία.  Αυτό δεν αλλάζει.

Το κράτος δεν είναι πατρίδα. Το κράτος είναι απλώς ένα σύστημα διαχείρισης της κοινωνίας που αλλάζει ανάλογα με τα πρόσωπα τα οποία εντελώς πρόσκαιρα και συγκυριακά το στελεχώνουν. Το κράτος πιθανόν να είναι δίκαιο ή άδικο, ικανό ή ανίκανο, αφερέγγυο, αυταρχικό και σπανίως στοργικό* να μεροληπτεί, να ψεύδεται, να εξαπατά, να χρηματίζεται, να τρομοκρατεί.

Η πατρίδα είναι κάτι ακλόνητο, βαθύ και καθοριστικό στον άνθρωπο. Η πατρίδα είναι η πανάρχαιη γειτονιά μας στον κόσμο. Αυτή μας προσδιορίζει και νοηματοδοτεί την ύπαρξή μας. Επειδή είμαστε πρόσωπα, και όχι τυχαία άτομα, υπάρχουμε εν χώρω και χρόνω με δικό μας ήθος και έθος…

Οποιος μιλάει για ελευθερία και ανεξαρτησία χωρίς να είναι έτοιμος να ματώσει είναι απατεώνας. Ούτε το δικαστήριο της Χάγης ούτε οποιοσδήποτε άλλος διεθνής οργανισμός μπορεί να αποφανθεί αν επιτρέπεται να αναπνέουμε ακόμη τον αέρα της πατρίδας μας ή αν η Θράκη η Κύπρος και τα νησιά είναι δικά μας.

Η αλήθεια είναι μία και πανάρχαιη :
Δικό σου είναι μόνο αυτό που μπορείς να προστατεύσεις.

(από τη συλλογή μικρών δοκιμίων του «Ημών των ιδίων», εκδόσεις Τόπος)