Περί πατρίδος και άλλων δαιμονίων

Τι σημαίνει σήμερα η λέξη, η έννοια «πατρίδα» ; Γιατί  έχουν φτάσει πολλοί Ελληνες να ντρέπονται  να την προφέρουν, να την αναφέρουν ; Το να αγαπάς τη χώρα σου, το γενέθλιο τόπο σου, τις ρίζες σου, την ταυτότητά σου είναι κάτι μεμπτό και επιλήψιμο ;

«Πατρίδα είναι αυτό το συγκεκριμένο, η γη όπου οι πρόγονοι έδρασαν, πόνεσαν, μόχθησαν, γέννησαν και πέθαναν. Κι αυτήν κάθε φορά οφείλουμε να προστατεύουμε, να μνημονεύουμε και να τραγουδάμε… Οφείλουμε σεβασμό απέραντο και απροκατάληπτο, στα χώματα όπου έδρασαν και πέθαναν οι πρόγονοι, τουλάχιστον όταν η μνήμη των έργων τους είναι αγαθή» (Κώστας Γεωργουσόπουλος, απόσπασμα από το άρθρο του «Περί πάτρης» στα ΝΕΑ, 28-03-2009)).

Γιατί φοβούνται πολλοί μήπως… τους βάλουν πιπέρι στο στόμα ή τους κολλήσουν τη ρετσινιά ότι είναι τάλε κουάλε με τους ανεκδιήγητους χρυσαυγίτες, αυτούς τους βολικούς «μπαμπούλες» της εκάστοτε κυβερνητικής εξουσίας με πράσινες-μπλε και ροζ βλεφαρίδες ;  (τα καλόπαιδα της άλλης πλευράς, τους «αντιεξουσιαστές» -μπαχαλάκηδες που τα σπάνε, τα καίνε και τα μουτζουρώνουν, τόσα χρόνια τώρα, τα συνηθίσαμε, δεν πειράζει, έτσι δεν είναι ; )

Μήπως πρέπει μέσα από τα Μέσα Μαζικής Επιρροής να… καταγγείλουμε ορισμένα ιστορικά πρόσωπα σε βάθος αιώνων για το ότι καλλιέργησαν τον… εθνικισμό και τον σοβινισμό ;

Τον Ομηρο (8ος αιών) να λέει στην Ιλιάδα : «Εις οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί πάτρης». Και  στην Οδύσσεια : «Ως ουδέν γλύκιον ης πατρίδος ουδέ τοκήων γίνεται» (δεν έχει πιο γλυκό στον κόσμο από την πατρίδα κι απ’ τους γονιούς).

Τον Αισχύλο (5ος αιών) στους «Πέρσες» : «Ω παίδες Ελλήνων, ίτε ελευθερούτε πατριδ’ ελευθερούτε δε παίδας, γυναίκας, θεών τε πατρώων έδη  θήκας τε προγόνων* νυν υπέρ πάντων αγών».

Τον Πλάτωνα (5ος αιών) στον «Κρίτωνα»: «Μητρος τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον εστιν η Πατρίς και σεμνότερον και αγιώτερον».

Τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη (1770–1843) στα Απομνημονεύματά του : «Μια φορά εβαπτίστημεν με το λάδι, βαπτιζόμεθα και μία με το αίμα δια την ελευθερίαν της πατρίδος μας».

Τον Ρήγα Φεραίο (1757 -1798) στο «Θούριό» του : «Για την πατρίδα όλοι να’χωμεν μια καρδιά».

Τον Ανδρέα Κάλβο (1792-1869) στις «Ωδές» του : «Είναι γλυκύς ο θάνατος όταν κοιμώμεθα εις την πατρίδα».

Τον Αριστοτέλη Βαλαωρίτη (1824-1879) στο ποιήμα του «Η προς την πατρίδα αγάπη μου» : «Νιώθω για σε, πατρίδα μου, στα σπλάχνα χαλασμό».

Μπορούμε να συνεχίσουμε… ανερυθρίαστα βάζοντας «εθνικιστικές ρετσινιές» στον Σολωμό, τον Θεοτοκά, τον Μυριβήλη, τον Κόντογλου, τον Σεφέρη, τον Ελύτη και άλλους αξιοσημείωτους των γραμμάτων και των τεχνών. Πνευματικούς ανθρώπους, που ακούμπησαν στον ελληνισμό, στην αιώνων γλώσσα μας, στην ιστορία μας δίχως να διστάζουν να καυτηριάζουν κακώς κείμενα. Αρκετοί ήλθαν σε γόνιμη επαφή με την Εσπερία χωρίς μειονεκτική διάθεση   (να θυμίσουμε τη σοφή ρήση του Γιάννη Τσαρούχη :  «χρειάστηκα πέντε χρόνια στο Παρίσι ώστε να ανακαλύψω ότι για να είμαι κοσμοπολίτης, πρέπει πρώτα να γίνω Έλληνας»)

Με την πτώση της Χούντας ήρθε η εποχή της Μεταπολίτευσης. Τότε ζήσαμε μια πλασματική και καταναλωτική ευημερία πρασινογάλαζων χρωμάτων και δανείων και καλουπώθηκε σιγά-σιγά το… μοντέλο  του αλλοτριωμένου και μεταλλαγμένου Ελληνα. Μια σταδιακή, πολιτισμική και πολιτική παρακμή  με την οικονομική κρίση να μας παρασύρει στον Καιάδα τα τελευταία επτά χρόνια, εξαρτώμενοι από το φιλί της ζωής των δανεικών, ευρωπαϊκών και αμερικάνικων.

Με τη Νέα Τάξη Πραγμάτων, την Παγκοσμιοποίηση επί το κομψότερον, να έχει το πάνω χέρι σε έθνη-κράτη και συνεργάσιμες υπάκουες κυβερνήσεις. Δηλαδή, οι αυτού εξοχότητες πολυεθνικές και  τράπεζες, η αφρόκρεμα του χρηματοπιστωτικού συστήματος να συνεργάζονται αγαστά με το διευθυντήριο της Ευρωπαϊκής Ενωσης και το ΔΝΤ για ένα παγκόσμια ελεγχόμενο «μαντρί».

Να ξαναγυρίσουμε όμως στην έννοια της πατρίδας. Ποιοι την καπηλεύονται, ποιοί την εξευτελίζουν, ποιοί δυσφημούν την αξία της  ;

Εχουμε στον τόπο μας κάποιες ρίζες, κάποιες καταβολές ή όλοι το ίδιο είμαστε, λαός και Κολωνάκι,  Λαγκάρντ και Βρυξελάκι;

Είμαστε πρώτα κοσμοπολίτες και μετά Ελληνες όπως μας διδάσκει μια μεγάλη μερίδα προοδευτικών διανοουμένων και καθηγητών ; Σοφολογιότατοι που έχουν δικτυωθεί στα ανάλογα πόστα της εξουσίας με γερές απολαβές, που νιώθουν καλύτερα έξω παρά εδώ,  που σνομπάρουν τον απλό καθημερινό άνθρωπο έχοντας μόνιμη επικριτική επωδό στον λαϊκισμό, τον εθνικισμό, τον ρατσισμό και την εσωστρέφεια. Εχουν άραγε μνήμη προσωπική για τη γη τους ;

Μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη στους πρασινο-γάλαζους πολιτικούς εκείνους, που μας έφεραν σ’αυτό το χάλι και που παραμένουν στο απυρόβλητο ; Η μήπως στις ροζ απάτες και αυταπάτες της κυβερνώσας Δεξιστεράς ;

Γιατί αισθανόμαστε συνεχώς υποτιμημένοι ; Ποιοι και πως μας το καλλιεργούν ; Φαντάζεσθε για παράδειγμα τους Βρετανούς, τους Γερμανούς, τους Ρώσους, τους Ιάπωνες να υποτιμούν τους εαυτούς τους,  να διαστρεβλώνουν και να απεμπολούν την ιστορία τους, τις παραδόσεις τους ; Γιατί μας τρώει η ξενομανία, ο μιμητισμός ;

Μπορούμε να ελπίζουμε αιωνίως στα δανεικά και στα δεκανίκια ; Να καταναλώνουμε δίχως να παράγουμε ; Να γερνάμε και να μη γεννάμε ;

Πως φτάσαμε να έχει μεγαλύτερη σημασία το αμπαλάζ από το περιεχόμενο; Η ευκολία, το βόλεμα, η αρπαχτή εν ονόματι του κέρδους ; Ο ανθρώπινος εξευτελισμός είτε στην τηλεόραση ( survivor και άλλα σκουπιδοπρογράμματα) είτε καλωδιωμένοι και  παραδομένοι, σχεδόν με αυτιστικό τρόπο, στην τεχνολογία (κινητά, κομπιούτερ, ιντερνέτ, κλπ) ;

Ζαλισμένοι, φοβισμένοι, άβουλοι, καταθλιπτικοί περιμένουμε τον Γκοντό που δεν έρχεται ποτέ ; Τι δέον γενέσθαι ; Από πού να πιαστούμε σ’αυτό το συνεχές κατατρακύλημα ;

Να αφυπνιστούμε, να ψάξουμε για αξίες που μας εξυψώνουν όπως  : ήθος, πνευματική καλλιέργεια, αγωγή, ευγένεια, άμιλλα, αξιοκρατία, αριστεία, γενναιότητα, νηφαλιότητα, θάρρος, υπομονή. Ανεβάζοντας τον πνευματικό πήχυ κι αν στέρξουν οι νεότεροι, ίσως υπάρχει κάποια ελπίδα για νόστιμον ήμαρ.  Η παρακαταθήκη των αρχαίων πάντα υπάρχει.

Ας γίνουμε…φιλέλληνες ξεκινώντας από τον εαυτό μας, από τον τρόπο συμπεριφοράς μας, από τι παράδειγμα δίνουμε στους γύρω μας και ιδιαίτερα στα παιδιά και τους νέους.

«Ου καλώς φρονεί όστις πατρώας γής όρους ατιμάζων, άλλων επαινεί και τρόπους ήδεται» Ευρυπίδης (Είναι ανόητος αυτός πού περιφρονεί τις συνθήκες ζωής της πατρίδας του, επαινεί τις ξένες συνήθειες και ευχαριστιέται με το να μιμείται ξένους τρόπους ζωής).

Εν κατακλείδι προτείνουμε να διαβάσετε δύο σύγχρονες διαφωτιστικές μελέτες για τον τόπο μας (και από τα δύο βιβλία μπορείτε να διαβάσετε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα στη στήλη «ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΑ»).

*Το πρώτο είναι το εξαιρετικό βιβλίο του Μελέτη Μελετόπουλου «Το ζήτημα του πατριωτισμού» (εκδόσεις Παπαζήση).

Κοινωνιολόγος, ιστορικός, συγγραφέας, αρθρογράφος, καθηγητής της Μέσης Εκπαίδευσης, ο κ.Μελετόπουλος ανατρέχει σε ιστορικές πηγές και ντοκουμέντα θίγοντας σημαντικά θέματα τα οποία έχουν υποστεί μια σταδιακή παραποίηση και δυσφήμηση από τα χρόνια της μεταπολίτευσης και μετά. Θέματα όπως πατρίδα, παράδοση, έθνος, ιστορία, οικογένεια, θρησκευτικό αίσθημα.

Μιλάει για το ιδεολόγημα της πολυπολιτισμικότητας,  για την προσπάθεια ωραιοποίησης της Τουρκοκρατίας από ορισμένους πανεπιστημιακούς. Στηλιτεύει τους υπερπατριώτες, τον εθνικισμό τους, την άγνοιά τους σε σχέση με το διεθνές περιβάλλον, τις τυχοδιωκτικές πρωτοβουλίες τους στα εθνικά θέματα. Αναδεικνύει την ακατάλυτη σχέση μεταξύ Πατριωτισμού και Δημοκρατίας, που ανάγεται στον όρκο των αρχαίων Αθηναίων εφήβων.

*Το δεύτερο, είναι το βιβλίο του πανεπιστημιακού καθηγητή Φιλοσοφίας Κωνσταντίνου Π.Ρωμανού «Από την Εθνοκτονία στην Αφύπνιση –αντίλογος στη σοφιστικής της Νέας Τάξης» (εκδόσεις Πελασγός).

Η διεισδυτική αυτή μελέτη ασκεί κριτική στους μηχανισμούς εξουσίας και τα ιδεολογικά προσχήματα που κατασκευάζει η Νέα Τάξη της Παγκοσμιοποίησης αποκαλύπτοντας :

Την πληθυσμιακή αλλοίωση με τον οργανωμένο μαζικό εποικισμό της Ευρώπης από αλλοεθνείς από Ασία και Αφρική. Την ισοπέδωση συλλογικών και ατομικών ταυτοτήτων, με συστηματική αποδόμηση ιστορικής μνήμης και προτύπων, αξιών, θεσμών ή παραδόσεων τόσο στην εκπαίδευση όσο και στα ΜΜΕ. Το πώς «διολισθαίνουν» και μετατοπίζονται οι λέξεις, οι έννοιες, οι ορισμοί, οι σημασίες, οι αξίες από την ιδεολογία της Πολιτικής Ορθότητας και τα κινήματα της Διαφορετικότητας.

Στο βιβλίο γίνεται εκτενής αναφορά στους τρόπους με τους οποίους γίνεται βίαιη αποεθνοποίηση και δημογραφική αλλοίωση, πως νοθεύεται η ελληνικότητα μέσα από τη σχολική παιδεία και τη δημογραφία. Πως περνάνε σταδιακά και υπόγεια έννοιες όπως ο μηδενισμός, η αποδόμηση, ο μεταμοντερνισμός,  η ισοπέδωση των φύλων μέσα από την έντεχνη προπαγάνδα των ΜΜΕ, των πολιτικών και των διανοούμενων.