Που πάω Θεέ μου ; (2016)

Quo vado ?
Σκηνοθεσία : Τζενάρο Νουνζιάντε

Τι κάνει ο άνθρωπος για να κρατήσει γερά τη βολική καρέκλα του δημόσιου υπαλλήλου ; (μήνας μπαίνει ,μήνας βγαίνει) Μέχρι και στο Βόρειο Πόλο μπορεί να φτάσει !
Όχι, αυτά δεν συμβαίνουν στην Ελλάδα, όπου όλα πάνε… ρολόΪ, αλλά στην Ιταλία. Στην απολαυστική ταινία του Νουνζιάντε, που διαδραματίζεται αρχικά σε μια κωμόπολη της Νότιας Ιταλίας, ο Κέκο, ένας αργόσχολος δημόσιος υπάλληλος βρίσκεται ξαφνικά μετέωρος με το νέο νόμο περί περικοπών της κυβέρνησης. Δεν θέλει να βγει με εθελούσια έξοδο και κάνει το παν για να κρατήσει τη θέση του.

Μια σκληροτράχηλη εκπρόσωπος του υπουργείου Εργασίας θα του κάνει τη ζωή δύσκολη… σουτάροντας τον σε διάφορα απομακρυσμένα μέρη, αλλά αυτός επιμένει. Στην αρκτική ζώνη, σ’ έναν σταθμό ερευνών όπου θα τον «εξορίσουν» για ένα διάστημα, θα γνωρίσει μια δυναμική και ελκυστική οικολόγο-ερευνήτρια, τη Βαλέρια, χωρισμένη με τρία παιδιά, που ζει σε μια μικρή νορβηγέζικη πόλη. Η συνέχεια… επί της οθόνης.

Μια γνήσια λαΪκή κωμωδία με ιταλιάνικη στόφα από τις παλιές ωραίες εποχές, που προσφέρει πολύ γέλιο, ενίοτε και συγκίνηση. Μια απολαυστική σάτιρα της δημοσιουπαλλίστικης νοοτροπίας και των φθαρμένων πολιτικών αυτής της νοοτροπίας, η οποία μας ταξιδεύει παράλληλα σε Ιταλία, Νορβηγία αναδεικνύοντας τη διαφορετικότητα νοοτροπιών και τρόπου ζωής (σε μικρότερη δόση υπάρχει κι ένα ταξίδι στην Αφρική).

Ενας κωμικός αντάξιος του Μπενίνι, ο εξαίσιος Κέκο Ζαλόνε παρασύρει όμορφα τον θεατή με τις μπαγαποντιές και τις γκάφες του. Πλάϊ του η χαριτωμένη Ελεονόρα Τζιοβανάρντι ως μοντέρνα και δυναμική ακτιβίστρια, εργαζόμενη και μητέρα, που παρά τις αντιθέσεις των χαρακτήρων τους, «μεταμορφώνει» σταδιακά τον αραχτό κι εγωΪστή Κέκο, τον κάνει πιο ευγενικό και φιλότιμο.