To…ταλέντο του έρωτα

Ταλέντο είναι και ο έρωτας. Δεν το έχουν όλοι.

Η κυρία Ελλη ζούσε σε οίκο ευγηρίας. Βαθιά συναισθηματική και γεμάτη ζωντάνια κρατούσε σ’ένα κουτί παλιά γράμματα και της άρεσε να μιλάει για τον έρωτα με τη νοσηλεύτρια Σίσσυ Κοσσύβα, που τη φρόντιζε στα τελευταία χρόνια της ζωής της.

«Ταλέντο είναι και ο έρωτας. Δεν το έχουν όλοι. Τι θα άξιζε η ζωή σου, αν δεν είχες στιγμές χημείας, αγάπης, ερωτισμού ; Στιγμές που για χίλιους δυό λόγους μπορεί να μείνανε μόνο στιγμές.  Όμως πόσα σου δώσανε και πόσα θα είχες στερηθεί, ακόμα κι από αυτόν τον πόνο, που μόνο δημιουργικός είναι κι ας φτάνεις σε αδιέξοδο».

Όταν αποδήμησε άφησε για κείνην ένα φάκελλο, όπου μέσα είχε ένα παλιό γράμμα με σκέψεις της για έναν άντρα με τον οποίο ήταν σφόδρα ερωτευμένη όταν ήταν νέα. Αυτό περιλαμβάνεται στο βιβλίο της Σίσσυς Κοσσύβα «Η ζωή δεν είναι πρόβα» (εκδόσεις Φιλιππότη) που έχει διάφορες ιστορίες συγκινητικές με ηλικιωμένα άτομα σε οίκο ευγηρίας βγαλμένες από την προσωπική της εμπειρία. Ιδού τι έγραφε η κυρία Ελλη μεταξύ άλλων στο γράμμα της περί έρωτος :

   «Μπορεί ένας άνθρωπος τη στιγμή που τον πρωτοβλέπεις, τη στιγμή που ανταλλάζεις μαζί του τις πρώτες ματιές, τα πρώτα χαμόγελα, τα ονόματά σας, να σου εμπνεύσει άπειρα συναισθήματα ; Είναι άραγε επιπολαιότητα, ενθουσιασμός, ψυχική ανάγκη, χημεία, μαγεία; Γιατί δεν το ζεις συχνά ή με πολλούς ανθρώπους ;

   Μυστήριο είναι η συνάντηση δυο ανθρώπων ! Ζεις με δεκάδες ανθρώπους χρόνια ολόκληρα και ίσως να μη σ’ έχουν εμπνεύσει ερωτικά ποτέ. Και γνωρίζεις ξαφνικά κάποιον από το πουθενά και σε πνίγει με συναισθήματα. Σε συγκλονίζει. Είναι δίκαιο να μην το μάθει ποτέ ;

   Τελικά μπορεί να μας ξεγελάσει ένας άνθρωπος ; Να μας παραπλανήσει ; Κι αυτό που ονομάζουμε διαίσθηση, ένστικτο, και μας ξεκουφαίνει ; Μήπως κι αυτό το τυφλώνει ο έρωτας ; Όχι, αυτό όχι.

   Αυτό πάντα μας ενημερώνει, εμείς είμαστε τόσο τυφλωμένοι που το παραβλέπουμε. Και παραταύτα,  είναι δίκαιο να μη μάθει ποτέ πως ένιωσες κοντά του ; Ακόμα κι αν δεν τον αφορά, αν αναρωτιέται που σου βρέθηκε εσένα τόσο συναίσθημα από το τίποτα ;

   Η αγάπη είναι αίμα. Δεν νιώθεις την κυκλοφορία της στο σώμα σου, αλλά κάποτε θα καταλάβει πως και το τελευταίο σου κύτταρο έχει οξυγονωθεί από την αγάπη. Είναι δίκαιο να μη μάθει ποτέ ; Δεν είναι δίκαιο. Του ανήκει. Εκείνος το ενέπνευσε. Αληθινά, υποκριτικά, συνειδητά ή ασυνείδητα, ηθελημένα ή όχι, σοβαρά ή επιπόλαια, είναι δικαιοσύνη να το μάθει.

  Ο κόσμος θα ήταν πιο όμορφος, πιο ποιοτικός, αν όλοι ήμασταν πιο απλοί στο «σ’ αγαπώ», στο «είμαι ερωτευμένος». Φοβισμένοι και σφιγμένοι όλοι από την απόρριψη, δεν έχουμε θάρρος και σθένος. Μα δεν σ’ απορρίπτει ο άλλος. Εσύ απορρίπτεις τη στάση σου, την ψυχή σου. Δεν σε αφορά, τελικά, τι θα κάνει αυτό που θα μάθει. Είναι πιθανό να χαθεί με τη σιωπή του, με την απουσία του, στην κρυψώνα του.

   Υπάρχουν έρωτες που σε συγκλονίζουν για λίγο, για πολύ λίγο. Για στιγμές. Κι αυτό είναι η μαγεία τους. Αν συνέχιζαν, θα ήταν κάτι άλλο. Αρκετοί άνθρωποι  στη ζωή μας είναι περαστικοί. Χάνονται μέσα σ’ αυτήν, όμως υπήρξαν. Είναι προτιμότερο να χαθούν, βουτηγμένοι στον ψυχισμό σου. Κάποτε, σίγουρα θα γυρίσουν. Εστω στην ανάμνησή σου ή εσύ στη δική τους. Όμως θα γυρίσουν !»