«Το πεπρωμένο ονομάζεται Κλοτίλδη» του Τζοβάνι Γκουαρέσκι

Στο πεπρωμένο σου να δίνεις σημασία

Ανεξάντλητος και πάντα γοητευτικός ο έρωτας στο θέατρο όταν μάλιστα διαθέτει και χιουμοριστική χροιά.  Θα προσθέταμε κι αρκετά… βολικός στους δύσκολους οικονομικούς καιρούς αφού ένας άντρας και μια γυναίκα φτάνουν για να ζωντανέψει  επί σκηνής.

Τον τελευταίο καιρό πληθαίνουν  «ζευγαρωτές» παραστάσεις περί έρωτος, ενίοτε νόστιμες και πετυχημένες όπως  δύο που μας άρεσαν ιδιαίτερα τη φετινή θεατρική περίοδο. Το «72 ώρες» των Γιώργου Χατζηπαύλου-Αστερόπης Λαζαρίδου σε σκηνοθεσία Γιάννη Καρακατσάνη με τη Βάσω Καβαλιεράτου και τον Κίμωνα Φιορέτο. Το «Σεξ Λεξικόν» του Σπύρου Μιχαλόπουλου σε σκηνοθεσία  Αγγελίτας Τσούγκου με τη Μαρία Χάνου και τον Χρήστο Κοντογεώργη.

Μια ευφάνταστη και… πειραγμένη  εκδοχή του σατιρικού- ερωτικού μυθιστορήματος «Το πεπρωμένο ονομάζεται Κλοτίλδη» του  Τζοβάνι Γκουαρέσκι  (1908-1968) είδαμε πρόσφατα στο πλαίσιο του Bob Theatre Festival, που φιλοξενείται πλέον όχι στο θέατρο BIOS αλλά   στην Πειραιώς 250, ενταγμένο στο Φεστιβάλ Αθηνών (το BOB festival έκλεισε το Μάϊο δέκα χρόνια ζωής με βασικά χαρακτηριστικά, τη νιότη και το χιούμορ).

Κρατώντας το βασικό κορμό του μυθιστορήματος του Ιταλού συγγραφέα και δημοσιογράφου Γκουαρέσκι,  δημιουργού του φημισμένου «Δον Καμίλο» (οι παλαιότεροι θα θυμούνται τη μεγάλη επιτυχία που είχε ο Μίμης Φωτόπουλος μ’αυτό το έργο σε διασκευή-μεταφορά του Σωτήρη Πατατζή), δύο νέοι ταλαντούχοι ηθοποιοί, η Αμαλία Καβάλη και ο Γιάννης Σοφολόγης έστησαν ένα ευφάνταστο  ερωτικό παιχνίδι αρσενικού – θηλυκού με έντονη διάθεση  παρωδίας και αυτοσχεδιασμού, αυτοσαρκασμού και σουρεαλισμού.

Το έτος 1885 δυο πρόσωπα  με αρκετή δόση ξεροκεφαλιάς, η  πλούσια, γοητευτική Κλοτίλδη Τρολ κι ο ψηλομύτης κι ανασφαλής Φιλιμάριο Ντιμπλέ από την πρώτη στιγμή που γνωρίζονται, παρότι έλκονται, κοντράρονται συνεχώς μπλέκοντας  σ’ ένα κυνηγητό μεταξύ τους. Κυνηγητό δύο ηπείρων που δημιουργεί ένα περιπετειώδες «παζλ» με κότερο, νησί, βίλα, πειρατές, λαθρεμπόριο, τελωνειακούς, αστυνόμους, φυλακές, καζίνα, κλπ.  Για να υποκύψει εν τέλει ο ανήρ στο γυναικείο πρέσινγκ πίνοντας στο όνομα της αγάπης ένα ποτήρι με…ρετσινόλαδο, το οποίο τον καταδιώκει από την παιδική του ηλικία. Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον…

Σαγηνευτική και αεικίνητη, η Αμαλία Καβάλη πέρα από τον κεντρικό ρόλο της θεληματικής και υπεροπτικής  Κλοτίλδης «μεταμορφώνεται» σε δυναμική πειρατίνα, σε αστυνομικίνα και σε ανιχνεύτρια ταλέντων. Ο Γιάννης Σοφολόγης αεράτος ως πεισματάρης και κατά βάθος ανασφαλής κόμης υποδύεται επίσης άνετα τον αφελή και αδέξιο συνοδό της Κλοτίλδης που ψάχνουν τον κόμη.

Η παράσταση έχει ρυθμό, φαντασία, χαριτωμενιές, κλείσιμο ματιού στο κοινό, βγάζει γέλιο. Αξιοπρόσεκτο στο γυμνό σκηνικό ένα τραπέζι το οποίο… ποιητική -θεατρική αδεία μετατρέπεται σε κότερο, νησί, φυλακή, ρουλέτα.  Θα μπορούσε βεβαίως η παράσταση να ήταν  πιο μαζεμένη χρονικά αποφεύγοντας μια-δυό «μικροκοιλιές» (η σκηνοθεσία έχει γίνει από τους δύο ηθοποιούς).

Ένα δικό του μουσικό σχολιασμό στην ιστορία με τους ανάλογους ήχους κάνει ο Γκάρι Σάλομον με την ηλεκτρική κιθάρα του διακριτικά σε μια γωνία (στο πρώτο τέταρτο η μουσική «καπελώνει» δυο-τρεις φορές τα λόγια των ηθοποιών). Κάποια στιγμή ο Σάλομον μετατρέπεται για λίγο σε ηθοποιό παίζοντας συμπαθητικά τον τελωνειακό και τον αστυνομικό.

Μια παράσταση που είχε κερδίσει το πρώτο βραβείο στον περσινό διαγωνισμό Scratch Night του Bob Theatre Festival στο BIOS και η οποία αξίζει να επαναληφθεί το χειμώνα σε κάποια θεατρική σκηνή με τις ανάλογες βελτιώσεις.

Σ.Σ. Μια παρατήρηση σχετικά με την αίθουσα Ε της Πειραιώς 250 όπου παίχτηκε το «Πεπρωμένο της Κλοτίλδης». Υπάρχει σίγουρα ηχητικό πρόβλημα που θα πρέπει να επιλυθεί. Από τη μέση και πάνω της αίθουσας δεν ακούγονται καθαρά οι φωνές των ηθοποιών.