Αρχείο κατηγορίας Επί της ουσίας

Ενας διαφορετικός Ερωτόκριτος στην Πάτρα

( Επί της ουσίας )


«Εκείνους τους κακόγλωσσους που ψέγουν ό, τι δούσι
κι απόκεις δεν κατέχουσι την άλφα σκιάς να πούσι»

Όταν τα παιδιά του Κέντρου Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών με Αναπηρία (ΚΔΑΠ ΜΕΑ ΚΟΜΑΙΘΩ) του δήμου Πατρέων σε συνεργασία με το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Πάτρας, ανακάλυψαν τον Ερωτόκριτο και τα πάθη της Αρετούσας, τότε η αγάπη έγινε δύναμη. Ξεσήκωσε τους πρωταγωνιστές της και επί πέντε μήνες, εργάστηκαν σκληρά για να μεταδώσουν από την σκηνή του θεάτρου «Απόλλων» το μήνυμα της νίκης κάθε διαφορετικού Ερωτόκριτου. Συνέχεια

Yγρές συμφωνίες

( Επί της ουσίας )

 Υδάτινες ονειρικές εικόνες εν Τήνω

Στην Τήνο αυτό τον καιρό, ντόπιοι αλλά και ξένοι επισκέπτες μπορούν να δουν και να χαρούν μια  έκθεση υπό… βροχήν στο μεγαλύτερο μέρος της, χωρίς το φόβο να… μουσκευτούν.

Πρόκειται για την έκθεση φωτογραφίας «Υγρές συμφωνίες» στο Μουσείο Μαρμαροτεχνίας του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς στον Πύργο, το χωριό με τη μεγάλη μαρμαρογλυπτική παράδοση, γενέτειρα των Χαλεπά, Φιλιππότη, Λύτρα, κ.α. Περίπου πενήντα φωτογραφίες  με το ιδιαίτερο βλέμμα της Ραμπέλας Γρε-Χατζή, η οποία ζεί και δημιουργεί μόνιμα στην Τήνο. Συνέχεια

Περί πατρίδος και άλλων δαιμονίων

( Επί της ουσίας )

Τι σημαίνει σήμερα η λέξη, η έννοια «πατρίδα» ; Γιατί  έχουν φτάσει πολλοί Ελληνες να ντρέπονται  να την προφέρουν, να την αναφέρουν ; Το να αγαπάς τη χώρα σου, το γενέθλιο τόπο σου, τις ρίζες σου, την ταυτότητά σου είναι κάτι μεμπτό και επιλήψιμο ;

«Πατρίδα είναι αυτό το συγκεκριμένο, η γη όπου οι πρόγονοι έδρασαν, πόνεσαν, μόχθησαν, γέννησαν και πέθαναν. Κι αυτήν κάθε φορά οφείλουμε να προστατεύουμε, να μνημονεύουμε και να τραγουδάμε… Οφείλουμε σεβασμό απέραντο και απροκατάληπτο, στα χώματα όπου έδρασαν και πέθαναν οι πρόγονοι, τουλάχιστον όταν η μνήμη των έργων τους είναι αγαθή» (Κώστας Γεωργουσόπουλος, απόσπασμα από το άρθρο του «Περί πάτρης» στα ΝΕΑ, 28-03-2009)). Συνέχεια

Eνας σπάνιος πνευματικός άνθρωπoς

( Επί της ουσίας )

        Μνήμη Χρήστου Μαλεβίτση  (1927-1997)

  «Ο ελληνικός λόγος είναι η πηγή της ζωής μας, η λαλέουσα. Είναι το μόνο εφόδιο με το οποίο επιβιώνουμε ανάμεσα στις χιλιετίες».

Πριν είκοσι χρόνια, στις αρχές της άνοιξης του 1997, έφυγε από τη ζωή ο Χρήστος Μαλεβίτσης. Ενας ξεχωριστός στοχαστής, που σμίλεψε το δοκιμιακό λόγο επί 32 έτη αντλώντας από τα ανεξάντλητα κοιτάσματα της φιλοσοφίας, της τέχνης και της θρησκείας. Συνέχεια

Κυκλαδίτικη ανθρωπιά παλαιών πασχαλινών καιρών

( Επί της ουσίας )

Με ανοιξιάτικα βήματα ο χρόνος κυλάει ολοταχώς προς τη Μεγάλη Εβδομάδα. Χιλιάδες κάτοικοι του λεκανοπεδίου θα «δραπετεύσουν» για μια ολιγοήμερη ανάσα στη φύση μπαΪλντισμένοι και θολωμένοι απο την κρίση.

Μ’ένα μικρό αφήγημα που έχει νησιώτικη κελαρυστή γραφή και προπασχαλινή ατμόσφαιρα θυμίζοντας την ανθρωπιά και καλοσύνη απλών κι αγράμματων ανθρώπων τα χρόνια του ‘50 κι ’60, θέλουμε να σας ευχηθούμε «Καλό Πάσχα» και «Καλή Ανάσταση».

Πρόκειται για τη  μικρή ιστορία «Η κυρα Λένη» που διαδραματίζεται στην Ανω Σύρο και περιλαμβάνεται στη συλλογή αφηγημάτων της Λουκρητίας Δούναβη «Φωνές του σώματος» (εκδόσεις «Εστία»). Συνέχεια

Αναζητώντας τα ίχνη εθνικού ποιητή

( Επί της ουσίας )

Στις 21 Μαρτίου καθιερώθηκε να γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης εδώ και περίπου είκοσι χρόνια. Και όπου νάναι την εαρινή ισημερία θα την υποδεχτούν με ποιητικό τρόπο Ελληνες και ξένοι.
Μ’αφορμή τον εορτασμό ο γράφων διατυπώνει εδώ κάποιες απορίες και ορισμένες σκέψεις.

Μπορεί να διασχίσεις μια ήπειρο χωρίς να έχεις περπατήσει στη δική σου χώρα ; Θα χαθείς, θα εξαφανιστείς. Μπορείς να κολυμπήσεις στον ωκεανό χωρίς να έχεις βουτήξει στη δική σου θάλασσα ; Θα βουλιάξεις, θα πνιγείς. Συνέχεια

Tο εθνικό μου «κουαρτέτο»

( Επί της ουσίας )

 Σολωμός, Καβάφης, Σεφέρης, Ελύτης

Χρειαζόμαστε «τα παντοτινά περασμένα» (Ελύτης) για να έχουμε κάπου να ακουμπάμε, για να μην είμαστε ξεκρέμαστοι, μαριονέτες, απρόσωποι, απαθείς.

Χρειαζόμαστε τα «συμφωνημένα υπονοούμενα» (Σεφέρης) για να μπορούμε να συνεννοούμαστε από καρδιάς και με το νου,  μετέχοντας «αλληλέγγυοι και συνυπεύθυνοι» στην κοινή διαδρομή, την κοινή μοίρα αυτού του τόπου. Συνέχεια

Αγάπης αγώνας γόνιμος

( Επί της ουσίας )

Προχωρώντας καμιά φορά στο δρόμο ή σ’ένα πάρκο κι άλλοτε περιμένοντας στη στάση του ΜΕΤΡΟ, τυχαίνει να δω κάποιο ηλικιωμένο ζευγάρι να κρατιέται χέρι-χέρι βαδίζοντας αργά-αργά. Και με πιάνει ένας κόμπος στο λαιμό, ένα παράξενο τσίμπημα στην καρδιά για τους δυο απόμαχους που κατάφεραν η… χειροπιαστή αφή των δακτύλων τους να κρατάει σαράντα, πενήντα, εξήντα και πλέον χρόνια (σε μια εποχή που το διαζύγιο πάει σύννεφο αφού δεν αντέχει πλέον ο ένας τον άλλο). Συνέχεια

Αμόλα καλούμπα να γελάσουμε

( Επί της ουσίας )

Το γέλιο βγήκε από τον παράδεισο

Απόκριες. Τσικνοπέμπτη, Καθαρά Δευτέρα. Καιρός για γέλια, μεταμφιέσεις, πειράγματα, βόλτες. Καιρός για φαγοπότι, κρασί, τραπέζια. Δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλες… μνημονιοθάφτες ! Ο Διόνυσος ζεί μέσα μας. Εστω για λίγες μέρες. Η άνοιξη έρχεται που θα πάει. Ας ξαναγίνουμε παιδιά, ας γιορτάσουμε τα ήθη και έθιμά μας, ας πετάξουμε τον αετό μας, αφού δεν μπορούμε να πετάξουμε την πολιτικάντικη μασκαράτα, τη βολεμένη στα βουλευτικά έδρανα και στο μέλι της εξουσίας. Συνέχεια

O φαλλοκατασκευαστής του Τυρνάβου

( Επί της ουσίας )

(Ελευθεροτυπία, 24 Φεβρουαρίου 1996)

του Γιώργου Βιδάλη

Θεωρεί τον εαυτό του πρωτοπόρο εν Ελλάδι στο να φτιάχνει πέη πήλινα σε φυσιολογικό μέγεθος, εν στύσει. Είναι κυριολεκτικά ο… Πουτσίνι του Τυρνάβου, γνωστός όχι μόνο εντός συνόρων αλλά και στο εξωτερικό. Επί 50 χρόνια είναι το σήμα κατατεθέν, για την ακρίβεια… υπερυψωθέν, της μικρής αυτής πόλης, που απέχει 16 χλμ από τη Λάρισα. Συνέχεια

Η τυραννία της ιδεολογίας

( Επί της ουσίας )

Πόσα εκατομμύρια άνθρωποι αφανίστηκαν εν ονόματι της σωτηριολογικής ιδεολογίας του κομμουνισμού στον 20ο αιώνα ; Στο όνομα «των νόμων» της διαλεκτικής, των ουτοπιών του επιστημονικού σοσιαλισμού και της αταξικής κοινωνίας ;

Πόσες χιλιάδες «προοδευτικοί» της Δύσης έκλειναν τα μάτια  στις φυλακίσεις, εξορίες κι εκτελέσεις για να προοδεύουν οι ιδέες ασχέτως αν εξαφανίζονταν αμέτρητες ψυχές ; Πως μπόρεσαν οι λέξεις να έχουν περισσότερη αξία από τους ανθρώπους ;

Ο Ρώσος νομπελίστας συγγραφέας Αλεξάντερ Σολτζενίτσιν (1918-2008) έζησε σχεδόν δέκα χρόνια στο πετσί του τα σταλινικά στρατόπεδα συγκέντρωσης της Σιβηρίας. Την προσωπική του εμπειρία αλλά και μαρτυρίες 200 και πλέον πολιτικών κρατουμένων κατέγραψε το 1973 στο κλασικό βιβλίο του «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ» κάνοντας ευρέως γνωστό στη Δύση τον κόκκινο ολοκληρωτισμό. Συνέχεια

Φτερουγίζοντας στα παραμύθια της Τήνου

( Επί της ουσίας )

«Μεσ’ του Αιγαίου –πρόβαλλε να ιδείς
μεσ’ του Αιγαίου τα νερά
άγγελοι φτερουγίζουν.
Και μέσα από τ’αγγέλιασμα
τριαντάφυλλα σκορπίζουν»

Είχα την τύχη από παιδί να περνάω τα καλοκαίρια στο νησί των γονιών μου, στην Τήνο. Στο χωριό Πύργος, με τη μεγάλη μαρμαρογλυπτική παράδοση, γενέτειρα του Χαλεπά, του Φιλιππότη, του Λύτρα.

Είχα την τύχη να βιώσω τον ξέγνοιαστο παράδεισο των παιδικών χρόνων στην κυκλαδίτικη φύση με το φως, το κύμα, την πέτρα και τον άνεμο να με συντροφεύουν.Όμως η μεγαλύτερη συντροφιά τότε, στις αρχές της δεκαετίας του ’60, ήταν οι ιστορίες, τα παραμύθια που άκουγα κρεμασμένος από τα χείλη γυναικών. Από τη γιαγιά μου, από τη μάνα μου, από φιλενάδες τους συγχωριανές στις βεγγέρες. Γι’ αυτό και είμαι άνθρωπος μυθοδίαιτος. Αγάπησα την προφορική αφήγηση και την ανάγνωση, αυτές καθόρισαν σε σημαντικό βαθμό τη ζωή μου. Συνέχεια

Μάριος Πλωρίτης

( Επί της ουσίας )

Ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές

Πέρασαν δέκα χρόνια από τότε που έφυγε από τη ζωή ο Μάριος Πλωρίτης (29 Δεκεμβρίου 2006).
Αν κάποιος επηρέασε καθοριστικά τον vidalart στη δημοσιογραφική του πορεία, στον τρόπο σκέψης και γραφής, στο να συλλογάται καλά και ελεύθερα, στο να υπερασπίζεται την ποιότητα, το ωραίο, την ουσία, αυτός ήταν αναμφισβήτητα ο Μάριος Πλωρίτης.
Ενας πνευματικός άνθρωπος για όλες τις εποχές. Βαθιά Ελληνας, βαθιά ανθρώπινος, βαθιά οικουμενικός. Συνέχεια

Η υπέροχη απολογία του Μάριου Πλωρίτη

( Επί της ουσίας )

(η γενναία και σχεδόν… αποχαιρετιστήρια ομιλία -παρακαταθήκη του στην ΕΣΗΕΑ, στην εκδήλωση προς τιμήν του, που έκανε το Μορφωτικό Ιδρυμά της στις 14 -02-2000)

    Θα κάνω μια απολογία. Ανήκω σε μια γενιά που είχε την τύχη και την ατυχία να ζήσει τις μεγαλύτερες περιπέτειες της χώρας μας στον 20ο αιώνα. Πολέμους εξωτερικούς κι εμφύλιους, διχασμούς, κατοχές, εθνικές καταστροφές. Είπα και ατυχία αλλά και τύχη επειδή εκείνα τα φοβερά και μεγάλα χρόνια στάθηκαν ανεπανάληπτο σχολείο για όσους τουλάχιστον ήθελαν να διδαχθούν.
    Μέσα στον πόνο και το αίμα, μέσα στις εξάρσεις και τις καταβαραθρώσεις, τις ελπίδες και τις οικτρές διαψεύσεις, τα οράματα και τις οδυνηρές προσγειώσεις σφυρηλατήθηκαν οι αντοχές και οι αντιστάσεις μας. Μέσα στις Συμπληγάδες των καιρών συνειδητοποιήσαμε ποιά είναι, ποια δεν πρέπει να είναι και ποια μπορεί να είναι η μοίρα αυτού του τόπου. Συνέχεια

Πέτρος Φυσσούν, ένας πρωταγωνιστής παλαιάς κοπής

( Επί της ουσίας )

    Ο Πέτρος Φυσσούν, που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή σε ηλικία 83 χρονών ήταν ένας άξιος πρωταγωνιστής της παλαιάς φρουράς υπηρετώντας το θέατρο για 55 και πλέον χρόνια.
    Τυχερός στο ξεκίνημά του , χρίστηκε σχεδόν αμέσως πρωταγωνιστής. Πολλοί θα θυμούνται την επιβλητική φυσιογνωμία του στον κινηματογράφο (περίπου 25 ταινίες) και την αδρή φωνή του στο ραδιόφωνο σε πολλά θεατρικά έργα. Συνέχεια

Μνήμη Γιώργου Τζαβέλλα

( Επί της ουσίας )

(αρχιμάστορα του ελληνικού κινηματογράφου)

τζαβελας
    Σαράντα χρόνια έχουν περάσει απο την αποδημία του Γιώργου Τζαβέλλα, που έβαλε τη σκηνοθετική του σφραγίδα στον εγχώριο κινηματογράφο με ταινίες όπως, «Η κάλπικη λίρα», «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα». Ποιός δεν θυμάται ατάκες απ’αυτές όπως, «Αοόματος» ή «Παίρνω το καπελάκι μου και φεύγω» ; Φέτος κλείνουν και εκατό χρόνια απο τη γέννηση του (1916-1976). Συνέχεια

«Kράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας»
με πρότυπα, αξίες, βιβλία *

( Επί της ουσίας )

collage photo    Υπάρχουν περιθώρια διαφυγής για τον τυλιγμένο χειροπόδαρα στο μνημονιακό δίχτυ Ελληνα απο τους γραβατοφορεμένους μετρ της αμερικανο-ευρωπαΪκής τοκογλυφικής ;
    Υπάρχουν άραγε πνευματικοί άνθρωποι με κύρος αυθεντικό, με λόγο ουσιαστικό, ιαματικό και ελπιδοφόρο (δεν μιλάμε για υπερφίαλους διανοούμενους και χαρτονυχοκόπτες της εξουσίας) ώστε να νιώσει ότι ακουμπάει κάπου ο αιχμαλωτισμένος ρωμιός ;
    Μπορεί ο Ελληνας να πάψει να στηρίζει και να στηρίζεται στους ανυπόληπτους ηγετίσκους του, που εκ του ασφαλούς υπηρετούν με δουλικό τρόπο τους υπεράνω κρατών και δημοκρατιών μαμωνάδες της Εσπερίας;
Συνέχεια