Αρχείο κατηγορίας Εκλεκτικές συγγένειες

Ζωή καρτ ποστάλ

( Εκλεκτικές συγγένειες )

Γράφει η Μάρω Βαμβουνάκη (συγγραφέας)

Ναι, η άνοιξη είναι άνοιξη, οι Κυριακές Κυριακές, οι γιορτές γιορτές, κ.λπ. κ.λπ. Όμως δεν είναι όπως οι καρτ ποστάλ τις παρουσιάζουν. Ζωγραφιές ευτυχίας, κεφιού, ξεφαντώματος. Η ζωή μονάχα στερεότυπα και κλισέ δεν είναι. Έτσι και προσπαθήσεις να στριμώξεις την ψυχή σου σε κλισέ, εκείνη πνίγεται και κλωτσάει. Τα κλισέ της ευτυχίας και των υποχρεωτικών εορτασμών, θες δεν θες, τα ανακάλυψαν και τα καλλιεργούν μονάχα οι χαζοί και οι έμποροι. Συνέχεια

H χαρά της Ανοιξης και η άνοιξη της Χαράς…

( Εκλεκτικές συγγένειες )

Γράφει η Μαρία Σταματιάδου (νομικός-αρθρογράφος)

Το αρχέτυπο της Άνοιξης –ως εποχής του χρόνου– συνδέεται στενά, στο συλλογικό μας ασυνείδητο, με το συναίσθημα της χαράς. Σε τέτοιο βαθμό που δεν «δικαιολογεί» κανένα συναίσθημα από το οποίο απουσιάζει η χαρά. Η «γιορτή της Άνοιξης», η «γιορτή της φύσης»… στην γιορτή όλοι μας είμαστε χαρούμενοι… πόσο μάλλον όταν γιορτάζει η ίδια η φύση, της οποίας είμαστε αναπόσπαστα μέλη, με ισχυρές αλληλεπιδράσεις… Συνέχεια

H άνοιξη της ψυχής

( Εκλεκτικές συγγένειες )

Ανωνύμου

«Έτσι και αλλιώς, η Άνοιξη έρχεται.
Την
ακούω που τρίζει σαν παράπονο και
Σαν
απόφαση» (Διονύσης Καρατζάς)

Η Άνοιξη πάντα έρχεται, μα πριν φτάσει, φτάνει το όνειρο της. Η επιθυμία.  Όποιος την αφήσει ελεύθερη να φωνάξει, να ακουστεί, θα τη δει να οδηγείται εκεί που οι ψυχές πανηγυρίζουν την άνοιξη υπό μορφή ανθέων. Συνέχεια

Πατρίδα, η πανάρχαια γειτονιά μας

( Εκλεκτικές συγγένειες )

  Γράφει ο  Διονύσης Χαριτόπουλος (συγγραφέας)

Οι δυο μεγάλοι πυλώνες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας είναι η Επανάσταση του 1821 και η Αντίσταση 1940-1944 στους ξένους εισβολείς…

Το συνταρακτικό είναι πως και οι δύο μεγάλες εθνικές εποποιίες είναι αμιγείς λαϊκοί άθλοι που συνέβησαν ερήμην θεσμών και άνωθεν εντολών… Συνέχεια

Πατριωτισμός, Εθνικισμός, Ευρωσκεπτικισμός

( Εκλεκτικές συγγένειες )

  Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς
(πανεπιστημιακός καθηγητής, συγγραφέας)

  H​​ Eυρώπη φοβάται τον Eθνικισμό, την πανικοβάλλει το δικό της αποκύημα. Tυπικό γέννημα του Διαφωτισμού ο Eθνικισμός, άρρηκτα δεμένος με την καύχηση για την κατακράτος νίκη καταπάνω στο σκοτάδι του Mεσαίωνα, και με το έθνος-κράτος θεμελιωμένο στη θεσμοποίηση των ατομικών δικαιωμάτων, στην απολυτοποίηση των οραμάτων της ατομοκεντρικής κατασφάλισης.

Ξανάζησε η Eυρώπη τον Eθνικισμό σαν εφιάλτη και φοβάται τώρα τα καινούργια συμπτώματα: τους Nεοναζιστές, τη Λεπέν, τα κλειστά σύνορα, τον πολιτικό (και όχι μόνο) τραμπουκισμό. Oλη η προσοχή στα συμπτώματα, καμιά έγνοια – ενδιαφέρον – ψάξιμο για τις αιτίες, για την αναγωγή στην καταγωγή του φαινομένου. Συνέχεια

Mια μπαλάντα του υποσυνείδητου

( Εκλεκτικές συγγένειες )

Γράφει η συγγραφέας Μάρω Βαμβουνάκη

  Βράδυ καλοκαιριού, δεκαετία περίπου του 1990 και κάτι και με τον Γιώργο Βιδάλη πήγαμε να δούμε πολυδιαφημισμένη παράσταση στο θέατρο της Ρεματιάς στο Χαλάνδρι. Οι κερκίδες γεμάτες θεατές, οι φυλλωσιές της Ρεματιάς ακίνητες από μια άπνοια θερινής νυκτός, ο κόσμος περίεργος να δει μια νέα εκδοχή αρχαίας τραγωδίας.

Προσωπικά τις νέες εκδοχές αρχαίας τραγωδίας τις υποπτεύομαι, όπως και όλες τις «πειραγμένες» σκηνοθεσίες κάθε κλασικού. Είναι τόσο ακέραια τέτοια αριστουργήματα, τόσο τελειωμένα σε μορφή και λόγο, τόσο καλοβιδωμένα στο χρόνο, στο ήθος και στην αισθητική που κάποτε γράφτηκαν, ώστε κάθε παρέμβαση κι αλλοίωση είναι μονάχα για το κακό τους. Για το κακό του κοινού δηλαδή μια και το ίδιο το έργο καμιά ανάγκη δεν μας έχει στη δική του τέλεια αυτάρκεια. Συνέχεια

Η Κασσιανή αλλιώς…

( Εκλεκτικές συγγένειες )

Γράφει η Μάρω Βαμβουνάκη (συγγραφέας)

Tην ιστορία της Κασσιανής μου την πρωτοδιηγήθηκε η γιαγιά μου στα Χανιά και με καταγοήτευσε. Ήμουν περίπου έντεκα-δώδεκα χρονών. Η γιαγιά μου που διάβαζε τα πάντα και λάτρευε τις ακολουθίες στην εκκλησία, μπορούσε να σου διηγείται μια υπόθεση πειστικότατα. Παραστατικότατη, έβαζε δραματικούς τόνους όπου νόμιζε, σχολίαζε ανάμεσα στη διήγηση τις συμπεριφορές των ηρώων σαν χορός αρχαίας τραγωδίας, ή σαν τον ποιητή ενός μεσαιωνικού δρώμενου. Συνέχεια

O άχρονος εαυτός

( Εκλεκτικές συγγένειες )

Γράφει ο  ποιητής Διονύσης Καρατζάς (Πάτρα)

Στο όνομα μιας ενιαίας αγοράς αγαθών και «ιδεών», στη διαδικασία της οποίας εμπλέκεται ο άνθρωπος ως απρόσωπος καταναλωτής και όχι ως υπεύθυνος πολίτης, υποτιμώνται σκόπιμα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ατόμων και λαών.

Η ταυτότητα του προσώπου αντικαθίσταται από τον αριθμό ενός πολιτικού και επιχειρηματικού πελατολογίου. Και η συλλογική μνήμη υποχωρεί για χάρη ενός πιεστικού παρόντος με επιβαλλόμενες ανάγκες και ενός ασαφώς αλλά ελκυστικού μέλλοντος με προσφερόμενες επιθυμίες σε τιμή ευκαιρίας. Συνέχεια

Η τιμή του εθνικού ποιητή

( Εκλεκτικές συγγένειες )

Γράφει ο ποιητής Δημήτρης Αβούρης (Ζάκυνθος)

Ο εθνικός ποιητής είναι το μέλλον. Έχει τις ρίζες στο παρελθόν και ζει τώρα στα κατώγια- κρησφύγετα της πατρίδας αναζητώντας το ήθος της. Εκεί βρίσκεται πάντα η γωνιά της σκέψης του. Είναι η περιουσία του έθνους.

Ο πολιούχος των αξιών και δορυ-φόρος με λέξεις που συν-κινούν τα παν- ανθρώπινα και συν-κατοικούν στο σώμα του. Η τιμή του λογαριάζεται με τις αλήθειες, που κάνει εθνική συν- είδηση. Η φιλοπατρία του τροφοδοτεί φως για όλες τις πατρίδες. Συνέχεια

Εθνικόν το αληθές

( Εκλεκτικές συγγένειες )

 Γράφει η ποιήτρια Λίζη Χανδακάρη (Ηπειρος)

Αναζητείται στις μέρες μας ο εθνικός ποιητής ως μια ανάγκη των καιρών μας. Ποιος τελικά είναι  και τι είναι η εθνική ποίηση;  Είναι η γλώσσα του εθνικού ποιητή στην καθαρεύουσα; Είναι στη δημοτική; Ποια μορφή της γλώσσας είναι πραγματική κι αληθινή;

Ο Οδυσσέας Ελύτης διατείνεται στο δοκιμιακό του έργο «Εν λευκώ» για τη σπουδαιότητα του Ρωμανού του Μελωδού χαρακτηρίζοντάς τον ως τον μεσάζοντα από την εποχή του Πίνδαρου έως τον Ανδρέα Κάλβο. Συνέχεια

Aτάκες(Γκιώνης), Αφορισμοί(Καλλής), Λήμματα(Πλατής)

( Εκλεκτικές συγγένειες )

Του  Δημήτρη Γκιώνη

(δημοσιογράφου-συγγραφέα)

*Δεν αποκλείεται να έχεις άδικο.

*Είναι ανωτέρας υποστάθμης.

*Μια κακή εύνοια της τύχης.

*Να τα πούμε εκ του κοντόθεν. Συνέχεια

Ο ζυμαράκης

( Εκλεκτικές συγγένειες )

γράφει ο Δημήτρης Αβούρης (παραμυθάς-ποιητής)

Κυρά, άνοιξε το φούρνο σου να πάρω ένα ψωμάκι.

Δεν είχα ξύλα αποκρίνεται και έσταζε ούλη φαρμάκι.

Μου σώθηκε και η φωτιά, μου ‘πεσε στο ποτάμι,

όπως η δόλια έσκυψα, έγινε το νερό αφιάμι. Συνέχεια

Το…ολίσθημα μιας άβγαλτης κόρης

( Εκλεκτικές συγγένειες )

 γράφει η Λουκρητία Δούναβη (συγγραφέας)


Η νύχτα είναι σκοτεινή νυστάζουνε τ’ αστέρια

όταν τον βλέπω να περνά με σφάζουνε μαχαίρια.

Μα πως τόνε λιμπίζομαι μου τρέχουνε τα σάλια

ένα φιλί του λαχταρώ  κι ας γίνω εγώ ρετάλια. Συνέχεια

Οδός Παραμυθιών

( Εκλεκτικές συγγένειες )

γράφει ο Δημήτρης Αβούρης (παραμυθάς-ποιητής)

Εσύ που ξέρεις να χτίζεις παραμύθια,
Πες μου, που πάμε;
Ταξίδι στον παράδεισο. (Μενέλαος Λουντέμης)

Ποιος ξέρει να χτίζει παραμύθια; Να παίρνει το λόγο από ανάγκη και να τον τοποθετεί στην ισορροπία του κτίσματος της ψυχής για να βγει στο μέλλον; Ποια δύναμη κράτησε όρθιο το παραμύθι, μέσω του προφορικού λόγου, για να το βρούμε από μηχανής θεό σήμερα; Με τι υλικά δομείται το παλάτι του παραμυθιού; Πώς να μιλήσεις για παραμύθια όταν η γλώσσα υποφέρει; Συνέχεια

Το παραμύθι στα χείλη του Καραγκιόζη

( Εκλεκτικές συγγένειες )

γράφει ο Απόστολος Δομτζίδης

(εκπαιδευτικός-καραγκιοζοπαίχτης στην Ξάνθη)

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας άνθρωπος φτωχός και καμπούρης. Ήθελε να βγει μπροστά στο πανί και να πει τα πράγματα ως έχουν. Στη γλώσσα του λαού, για να τον καταλαβαίνουν. Με μπόλικη δόση σάτιρας για να μπορεί να κάνει τον κόσμο να γελάει. Να ξεχνάει τους πόνους, τα βάσανα του και να ανοίγει η ψυχή του. Να προσφέρει παρηγοριά, παραμυθία σ’ αυτούς που το έχουν ανάγκη. Αυτός πάντα ήταν εκεί, πίσω από ένα λευκό σεντόνι. Το μόνο που χρειαζόταν να κάνουμε ήταν να ανάψουμε τη λάμπα για να τον δούμε και ευθύς να φωτιστούμε. Συνέχεια

Των Ορατών και των Αοράτων

( Εκλεκτικές συγγένειες )

γράφει ο Μιχάλης Λεβέντης (φιλόλογος, συγγραφέας)

    Το κάθε κείμενο αυτού του βιβλίου είναι κι ένα κομμάτι της ζωής μου. Τα πρόσωπά του τα έχω ζήσει, τα έχω αγαπήσει, συνεχίζουν να με καθορίζουν και να με συγκινούν, δεν θα πάψουν να θυμίζουν τη μοίρα της εφήμερης διαδρομής μου, σαν τα εικονοστάσια στο πλάι των ελληνικών δρόμων που αποκαλύπτουν τα σημεία αναχώρησης, λογίζονται μικρές καμπάνες δεν ξεχνώ, στηρίζουν τις ελπίδες ή ξορκίζουν τους φόβους των ζώντων. Συνέχεια

Τα βιβλία που διαβάζω

( Εκλεκτικές συγγένειες )

Μάρω Βαμβουνάκη αρθρογραφος δικηγοροςγράφει η Μάρω Βαμβουνάκη (συγγραφέας)

    Από πολύ μικρή και επί χρόνια και χρόνια, έτσι και ξεκινούσα ένα βιβλίο, έπρεπε να το τελειώσω. Κάτι μεταξύ αναγνωστικής εντιμότητας και ψυχαναγκασμού. Όταν βεβαιώθηκα, και μετά από μάταιη κούραση δεκαετιών, πως είναι μόνο ψυχαναγκασμός, αποφάσισα να αποενοχοποιηθώ και να κάνω μια συνετή οικονομία δυνάμεων.
    Τώρα πια, αν ένα βιβλίο δεν με κερδίζει, ή δεν το καταλαβαίνω, δεν φταίω μονάχα εγώ, ίσως να φταίει και το ίδιο το βιβλίο. Ξεκίνησα λοιπόν να δίνω ευκαιρία κάπου 60, ή 70 σελίδων σε ένα άνοστο κείμενο μέχρι ίσως να δυναμώσει. Αν δεν βελτιωθεί η κατάσταση, το κλείνω και το αποχαιρετώ. Μεγαλώνουμε, ο χρόνος λιγοστεύει, ας ασχοληθούμε με πιο ενδιαφέροντα πράγματα. Συνέχεια