Αρχείο κατηγορίας Οδός Παραμυθίας

«Η μύγα και η μέλισσα» του μοναχού -αγίου Παϊσιου

( Οδός Παραμυθίας )

Αν ρωτήσεις μια μύγα : «έχει λουλούδια εδώ στην περιοχή;», θα πει : «δεν ξέρω* εκεί κάτω στον λάκκο έχει κονσερβοκούτια, κοπριές, ακαθαρσίες», και θα σου αραδιάσει όλες τις βρωμιές στις οποίες πήγε.

Αν όμως ρωτήσεις μια μέλισσα : «είδες καμμιά ακαθαρσία εδώ στην περιοχή ;», θα σου πει : «ακαθαρσία ; όχι, δεν είδα πουθενά* εδώ ο τόπος είναι γεμάτος απο ευωδιαστά λουλούδια» και θα σου αναφέρει ένα σωρό λουλούδια του κήπου, του αγρού, κλπ. Συνέχεια

H μάγισσα που έχασε τη δύναμή της

( Οδός Παραμυθίας )

  Μια φορά και ένα καιρό ήταν μια μάγισσα. Ζούσε σ’ ένα σκοτεινό κάστρο. Μαζί της ζούσαν ένας υπηρέτης και ένας μάγειρας. Η μάγισσα ήταν άσχημη με σπυριά, κοντή και με μεγάλη μύτη. Ήθελε να γίνει όμορφη, αλλά δεν ήξερε πως. Είχε χάσει τη δύναμη της. Ζήτησε βοήθεια από τον υπηρέτη της να της βρει τον τρόπο να γίνει όμορφη. Ο υπηρέτης τα χάσε και της είπε:

-Πως μπορώ να σε βοηθήσω μάγισσα μου ; δεν έχω ιδέα.

Και η μάγισσα απάντησε με θυμό και οργή :

-Αν δεν βρεις τον τρόπο θα σε κάνω βάτραχο. Συνέχεια

Tα γυάλινα γοβάκια και το κάστρο των παιδιών

( Οδός Παραμυθίας )

  Μια φορά και ένα καιρό ζούσε μια κοπέλα σε ένα χωρίο. Μάζευε και πουλούσε αγριολούλουδα για να ζήσει. Το σπίτι της ήταν στις όχθες του ποταμού. Μια μέρα, ξαφνικά όλα συννέφιασαν. Πάνω από το χωριό απλώθηκε σκοτάδι. Ήταν μια μάγισσα αυτή που έκλεψε το φως. Τα χρώματα είχαν χαθεί από παντού. Είχε απλωθεί η κατάρα της μάγισσας. Η κατάρα θα λυνόταν αν κάποιος έβρισκε τα γυάλινα γοβάκια της, που βρίσκονταν σε μια σπηλιά που τη φύλαγαν ξωτικά. Μέσα στο σκοτάδι ακουγόταν η φωνή της :

-Φέρτε μου τα γοβάκια μου, φέρτε μου τα γοβάκια μου αλλιώς δεν θα δείτε φως! Συνέχεια

Ανοιξη, η ευγενεστέρα των μαχών

( Οδός Παραμυθίας )

Πατρίδα

Του Λορέντζου Μαβίλη (1888)

Πάλε ξυπνάει της άνοιξης τ’ αγέρι·
στην πλάση μυστικής αγάπης γλύκα.
Σα νύφ’ η γη, πόχει άμετρα άνθη προίκα,
λάμπει, ενώ σβυέται της αυγής τ’ αστέρι.

Πεταλούδες πετούν ταίρι με ταίρι,
εδώ βουίζει μέλισσα, εκεί σφήκα·
Τη φύση στην καλή της ώρα εβρήκα,
λαχταρίζει η ζωή σ’ όλα τα μέρη.

Κάθε μοσκοβολιά και κάθε χρώμα,
κάθε πουλιού κελάηδημα ξυπνάει
πόθο στα φυλλοκάρδια μου κι ελπίδα

να σου ξαναφιλήσω τ’ άγιο χώμα,
να ξαναϊδώ και το δικό σου Μάη,
όμορφή μου, καλή, γλυκειά πατρίδα. Συνέχεια

Tρεις μύθοι του Αισώπου

( Οδός Παραμυθίας )

Απόδοση-διασκευή Γεωργίας Ταρσούλη

    

Ο πετεινός και η αλεπού

Η αλεπού περνούσε μια μέρα και είδε τον πετεινό πάνω στη στέγη, όπου δεν μπορούσε να τον φτάσει.

«Ξάδελφε», φώναξε η αλεπού, «έλα να χαιρετηθούμε. Μη μου πεις πως δεν έμαθες τα νέα. Όλα τα ζώα συμφώνησαν να ζήσουν από δω και πέρα ειρηνικά μεταξύ τους». Συνέχεια

H ημέρα της Λαμπρής

( Οδός Παραμυθίας )

   Του Διονύσιου Σολωμού

Καθαρότατον ήλιο επρομηνούσε
της αυγής το δροσάτο ύστερο αστέρι,
σύγνεφο, καταχνιά, δεν απερνούσε
τ’ ουρανού σε κανένα από τα μέρη*
και από κει κινημένο αργοφυσούσε
τόσο γλυκό στο πρόσωπο τ’ αέρι,
που λες και λέει μες στης καρδιάς τα φύλλα:
«Γλυκιά η ζωή και ο θάνατος μαυρίλα». Συνέχεια

«Αρατε πύλας» του Αλέξανδρου Μωραϊτίδη

( Οδός Παραμυθίας )

Πλησιάζοντας στη Μεγάλη Εβδομάδα, είπαμε να αισθανθούμε κατιτίς από την πασχαλινή ευωδιά της λογοτεχνικής μας παράδοσης.

Διαλέξαμε από τη συλλογή «Πασχαλινά διηγήματα» των εκδόσεων «Αρμός»  ένα κωμικοτραγικό διήγημα του Αλέξανδρου Μωραϊτίδη από τη Σκιάθο και το παρουσιάζουμε εδώ σε μια συντομευμένη μορφή  του (στο βιβλίο υπάρχουν επίσης διηγήματα των Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, Ζαχαρία Παπαντωνίου, Ανδρέα Καρκαβίτσα – όλα με τον καλαίσθητο εικαστικό σχολιασμό του Γιώργου Κόρδη). Συνέχεια

Λίζη Χανδακάρη (Ηπειρος)

( Οδός Παραμυθίας )

Η μνήμη δεν πεθαίνει

Στην Λέλα Καραγιάννη

Γαντζωμένοι σε  ρόλους. Κάνουν επανάσταση.
Φωτιές όξω απ’ την πόρτα τους. Μέσα τους σβήνουν.
Κάθε σεβασμό αποδιώχνουν. Κάνουν επανάσταση.

Λίγη φασαρία αρκεί… Δεσμά να μη λύνουν.
Άσκεπτα κι άγλωσσα πως κάνουν επανάσταση;
Λίγη φασαρία αρκεί… Όλα ίδια θα μείνουν. Συνέχεια

Μαργαρίτα Νικολοπούλου (Γαστούνη Ηλείας)

( Οδός Παραμυθίας )

Η εκπεσούσα χώρα

Φωνή μεγάλη κράζει από τον Άδη:
Πίνδαροι, Πτωχοπρόδρομοι
και Σολωμοί και Κάλβοι
Ελύτες , Σεφέρηδες,
Ρίτσοι, Βαλαωρίτες και  Κορνάροι.
Αηδόνια  τoυ λόγγου
κι ανάσες του πελάγους.
Ψαράδες μου Μυτιληνιοί,
Λαγκαδινοί μαστόροι.
Ακρίτες κι απελάτες
και των ορέων, εσείς, καπεταναίοι. Συνέχεια

Σοφία Μιμιλίδου (Εδεσσα)

( Οδός Παραμυθίας )

Αναγέννηση

...Γιατὶ ἐνύχτωσε κ’ οἱ βάρβαροι δὲν ἦλθαν.
Καὶ μερικοὶ ἔφθασαν ἀπ’ τὰ σύνορα,
καὶ εἴπανε πὼς βάρβαροι πιὰ δὲν ὑπάρχουν…
Κ. Π. Καβάφης

Μια άλλη μέρα, λες, ξημερώνει.
Ζούμε περιμένοντας τις καλύτερες μέρες.
Συνηθίσαμε η γραφή του δίκιου μας να ξηλώνεται απ’ τα μεγάλα πανό
και να τρυπώνει στα βουλωμένα φρεάτια
χωρίς να νοιαζόμαστε για τις πλημμύρες που θα μας πνίξουν κάποτε. Συνέχεια

Δημήτρης Αβούρης (Ζάκυνθος)

( Οδός Παραμυθίας )

Στα κυπαρίσσια

 “Πότε οι χτύποι της καρδιάς μας θα ψηλώσουν σαν τα κυπαρίσσια;»
  Ματθαίος Μουντές

Στα κυπαρίσσια στις κορφές ελληνικές σημαίες.
Ο τόπος να μοσχοβολά κι άσβεστος όλος να λάμπει.
Υποδοχή- λείπουν πολλοί- όλοι στις προκυμαίες!
Τα κλήματα θα στήνουν  χορό θα κελαηδούν οι κάμποι.

Οι εκκλησιές θα στολιστούν δαφνοστεφανωμένες.
Το φως της Αναστάσεως όλο το χρόνο θα ’ναι.
Οι ματιές στα πρόσωπα όλες ενωμένες
με μέθης πνεύμα ελληνικό όλοι να μεθάνε. Συνέχεια

Νίκος Κούτσουρος (Εύβοια)

( Οδός Παραμυθίας )

   Η πατρίδα της σκέψης μου

Ένα γαλάζιο παραμύθι είναι τούτος ο τόπος,
που το ταξιδεύει η ιστορία μαζί με τη σκόνη του χρόνου.

Ένα μικρό γαλάζιο παραμύθι,
που γυροφέρνει τους αγριόβραχους των κακοτράχαλων
βουνών,
χαϊδολογιέται με τα κύματα της θάλασσας,
σκιάζει το χαμογελαστό ουρανό
και ξαποσταίνει σε βαθιές σπηλιές. Συνέχεια

Τρεις μικρές ερωτικές ιστορίες

( Οδός Παραμυθίας )

Ο Σολομώντας και το χελιδόνι

Στο παλάτι του Σολομώντα, ένα αρσενικό χελιδόνι είχε πάρει από κοντά μια θηλυκιά, που αρνιόταν με επιμονή.
Το αρσενικό φώναξε :
«Πως μπορείς να με αρνείσαι ; Δεν ξέρεις πως, αν το ήθελα, θα μπορούσα να αναποδυγυρίσω το μεγάλο θόλο αυτού του ναού ; Να τον αναποδογυρίσω ακόμα και πάνω στον ίδιο τον Σολομώντα ;»
Ο Σολομώντας, που καταλάβαινε την γλώσσα των πουλιών, κάλεσε το αρσενικό και το ρώτησε αυστηρά :
«Πως μπόρεσες να ξεστομίσεις τέτοια βλακεία ; Γιατί ; Τι σε ώθησε ;»
«Δεν πρέπει να παίρνεις στα σοβαρά τα λόγια ενός ερωτευμένου», αποκρίθηκε το πουλί.
«Εχεις δίκιο», είπε ο Σολομώντας χαμογελώντας.

Συνέχεια

Ευτράπελες ιστορίες

( Οδός Παραμυθίας )

Ιστορίες από Θεσσαλία η πρώτη, από Μάνη οι άλλες τρεις

* Ενας  πούχε μεγάλες έγνοιες, πήγε κι έμασε τα καλαμπόκια του. Φόρτωσε το γάΪδαρο, ξέχασε όμως τα τσουβάλια ανοιχτά, και μπρος αυτός πίσω το ζωντανό, τόβαλε για το χωριό.

Στο δρόμο που πήγαινε, βλέπουνε από πάνω οι κάργες τα καλαμπόκια ανοιχτά, κατεβαίνουνε, κάθονται στο σαμάρι και τσιμπούσαν.

Εφαγε η μια, χόρτασε, έφυγε. Ηρθε η άλλη. Κάτι ένιωσε ο γάϊδαρος  γιατί η πλάτη του αλάφρωνε, ο νοικοκύρης όμως είχε το μυαλό του αλλού, και ούτε γύριζε να κοιτάξει. Συνέχεια

Εκπαιδευτικά «μαργαριτάρια», δικηγορίστικες παρόλες

( Οδός Παραμυθίας )

Χρόνου φείδου

(αποσπάσματα από εκθέσεις ιδεών των σπουδαστών της Σχολής Υπενωμοταρχών του νομού Θεσσαλονίκης με θέμα «Χρόνου φείδου» κατά το έτος 1956-εισαγωγικές εξετάσεις)

*Ο χρόνος του φείδου είναι ως εξής : τον μήνα Μάϊο εξέρχεται από την φωλεάν του ζητώντας την τροφήν του , τρώγει τα πιο καταστρεπτικά έντομα που βλάπτουν εις την γεωργίαν, όχι μόνον έντομα αλλά και διάφορα ποντίκια. Στο διάστημα της περιόδου όχι μόνον τρώγει αλλά και εναποθηκεύει διότι εισέρχεται εις χειμερινήν νάρκην». Συνέχεια

Δημοκρατικές διαδικασίες… μαντρώματος

( Οδός Παραμυθίας )

Κάποτε ζούσαν στο δάσος δυο κοπάδια αγριοκάτσικα. Όταν οι λύκοι πλησίαζαν, αυτά έκαναν κύκλο βάζοντας τα θηλυκά και τα μικρά τους από μέσα, ενώ στην περιφέρεια του κύκλου στέκονταν τα αρσενικά με τα κέρατα στραμμένα προς τα έξω.

Εξω από τον κύκλο περιπολούσε ο πιο μεγαλόσωμος και δυνατός τράγος, που με τις κινήσεις και τα βελάσματά του καθοδηγούσε τους άλλους τράγους για να πυκνώσουν τις θέσεις τους στα σημεία του κύκλου όπου πλησίαζαν οι λύκοι. Συνέχεια