Αρχείο κατηγορίας Επί σκηνής

«Mακτούμπ» της Μαίης Σεβαστοπούλου

( Επί σκηνής- θεατρικές επιλογές )

   Αλεξανδρινή νοσταλγία και καταχνιά

Δυο αδελφές μιας κάποιας ηλικίας από την Αλεξάνδρεια,  ξεπεσμένες και μοναχικές κατοικούν σ’ ένα διαμέρισμα στα Πατήσια. Η μικρότερη με ψυχολογικά προβλήματα από έφηβη κι η μεγαλύτερη που την προσέχει, εργάζεται σ’ένα τυροπιτάδικο.  Όταν ξαφνικά έρχεται μετά από χρόνια η μεγαλύτερη αδελφή τους από τη Μασσαλία, ένα ανεπούλωτο τραύμα από το παρελθόν, θα τις κάνει άνω κάτω.

Πρόκειται για το τελευταίο έργο της Μαίης Σεβαστοπούλου «Μακτούμπ»  (το γραμμένο, το πεπρωμένο στα αραβικά) που παιζόταν σε σκηνοθεσία δική της έως τα τέλη Μαϊου στο θέατρο «Αλεξάνδρεια», στην πλατεία Αμερικής. Συνέχεια

«Το πεπρωμένο ονομάζεται Κλοτίλδη» του Τζοβάνι Γκουαρέσκι

( Επί σκηνής- θεατρικές επιλογές )

Στο πεπρωμένο σου να δίνεις σημασία

Ανεξάντλητος και πάντα γοητευτικός ο έρωτας στο θέατρο όταν μάλιστα διαθέτει και χιουμοριστική χροιά.  Θα προσθέταμε κι αρκετά… βολικός στους δύσκολους οικονομικούς καιρούς αφού ένας άντρας και μια γυναίκα φτάνουν για να ζωντανέψει  επί σκηνής.

Τον τελευταίο καιρό πληθαίνουν  «ζευγαρωτές» παραστάσεις περί έρωτος, ενίοτε νόστιμες και πετυχημένες όπως  δύο που μας άρεσαν ιδιαίτερα τη φετινή θεατρική περίοδο. Το «72 ώρες» των Γιώργου Χατζηπαύλου-Αστερόπης Λαζαρίδου σε σκηνοθεσία Γιάννη Καρακατσάνη με τη Βάσω Καβαλιεράτου και τον Κίμωνα Φιορέτο. Το «Σεξ Λεξικόν» του Σπύρου Μιχαλόπουλου σε σκηνοθεσία  Αγγελίτας Τσούγκου με τη Μαρία Χάνου και τον Χρήστο Κοντογεώργη. Συνέχεια

Η Ελλάδα μέσα απο τα μάτια του Ζακ Λακαριέρ

( Επί σκηνής- θεατρικές επιλογές )

  Το φως που γίνεται πράξη

«Στην Ελλάδα γεννήθηκε το θέατρο, η δημοκρατία, η δικαιοσύνη… Τι είναι η δημοκρατία ; Τι είναι η δικαιοσύνη ; Τι είναι ο ανθρωπισμός ;  Είναι το φως που γίνεται πράξη».

Η αγάπη ενός διακεκριμένου Γάλλου ελληνιστή, συγγραφέα, ποιητή και μεταφραστή για τη χώρα μας διαχέεται έκδηλη στην πρωτότυπη μουσικοθεατρική παράσταση «Η Ελλάδα μέσα από τα μάτια του Ζακ Λακαριέρ» στο Εθνικό Θέατρο (Αίθουσα Εκδηλώσεων) σε συνεργασία με το Γαλλικό Ινστιτούτο. Συνέχεια

Kαραγκιόζη βάλε πλάτη για να ζήσουν οι χορτάτοι

( Επί σκηνής- θεατρικές επιλογές )

 Επιθεώρηση του Γιώργου Χασάπογλου
με τον θίασο των… ήντα Αγίας Παρασκευής           

  Ο θίασος  των… ήντα που εδρεύει στο ΚΑΠΗ του δήμου Αγίας Παρασκευής μετά από πρόβες μηνών έδωσε μια και έξω την ετήσια παράστασή του στο θέατρο του Αμερικάνικου Κολλέγιου της περιοχής και τα κατάφερε περίφημα (γεμάτο το θέατρο, πλατεία και εξώστης).

Η αειθαλής ομάδα παρουσίασε τη σατιρική επιθεώρηση του Γιώργου Χασάπογλου «Καραγκιόζη βάλε πλάτη για να ζήσουν οι χορτάτοι» σε σκηνοθεσία της Πηνελόπης Πιτσούλη. Συνέχεια

«Σοφία Λασκαρίδου, μια μεγάλη αγάπη»

( Επί σκηνής- θεατρικές επιλογές )

         Ερωτική μοιραία συνάντηση εν Αθήναις 1900

Ένας κεραυνοβόλος έρωτας με την πρώτη ματιά στην εξοχική Αθήνα του 1900.

  «Ερχόταν αντίθετα από μένα. Τα μάτια μας συναντήθηκαν αχόρταγα. –Με συγχωρείτε, ψιθύρισε, η ομορφιά σας με θάμπωσε. – Κι εμένα η δική σας. Χαμογελάσαμε κι οι δυό. Αυτό ήταν».

Η παράσταση «Σοφία Λασκαρίδου, μια μεγάλη αγάπη» που παρουσιάζεται στο θέατρο 104 είναι βασισμένη κι εμπνευσμένη από το ημερολόγιο που άφησε η γνωστή ζωγράφος (1876-1965). Συνέχεια

«Zωή…χαρισάμενη» του Κώστα Τσιάνου

( Επί σκηνής- θεατρικές επιλογές )

Εγκώμιον αφανών γυναικών

Στην Ελλάδα του 20ου αιώνα με τις τόσες συμφορές (πολέμους, μικρασιατική καταστροφή, δικτατορίες, κατοχή, εμφύλιο, μετανάστευση) υπήρξε πάντα ένα αφανές «φαινόμενο» αντοχής κι υπομονής,  κουράγιου και δύναμης, σοφίας και ανθρωπιάς.  Γυναίκες ανώνυμες, φτωχές κι αγράμματες συνήθως αλλά και πρόσφυγες, που βρέθηκαν στη δίνη της Ιστορίας περνώντας του  λιναριού τα πάθη χωρίς να το βάλουν κάτω. Πήραν τη ζωή στα χέρια τους, το πάλεψαν όσο μπορούσαν.

Γυναίκες αξιοθαύμαστες που διασώθηκαν στη μνήμη με  τις μαρτυρίες και διηγήσεις τους διαθέτοντας  ένα λόγο πηγαίο, εύστροφο και θυμόσοφο, με λέξεις, φράσεις, ιδιωματισμούς, παρομοιώσεις,  που συνιστούν ένα γλωσσικό θησαυρό. Συνέχεια

«Πόθοι κάτω από τις λεύκες» του Ευγένιου Ο’Νιλ

( Επί σκηνής- θεατρικές επιλογές )

Ολέθριο ερωτικό πάθος

Ατομισμός και δύναμη. Το σύνδρομο ιδιοκτησίας και κατοχής. Ο πόθος απόκτησης περιουσίας. Ο Θεός και ο άνθρωπος στη… γη της Επαγγελίας, την Αμερική  του 19ου αιώνα. Ο πατέρας αφέντης, οι «αιχμαλωτισμένοι»  γιοί, η έλλειψη μάνας. Ενα ολέθριο ερωτικό πάθος. Η πτώση, η ήττα, η συντριβή.

Κοινωνικό και υπαρξιακό δράμα, με επιρροές από τον Στρίντμπεργκ αλλά και την αρχαία ελληνική τραγωδία, το έργο του ιρλανδικής καταγωγής Ευγένιου Ο’ Νιλ (1888-1953) «Πόθοι κάτω από τις λεύκες» παρουσιάζεται στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Συνέχεια

«Δεύτερη φωνή» των Θ.Παπαθανασίου-Μ.Ρέππα

( Επί σκηνής- θεατρικές επιλογές )

   Ονειρα απατηλά

Το κάλπικο όνειρο της μεταπολίτευσης. Η δίψα για εύκολο χρήμα και κοινωνική αναγνώριση. Οι πολλοί «προοδευτικοί» που φτιάχτηκαν μπαίνοντας μέσα στα πράγματα, οι λίγοι που έμειναν απέξω και σιώπησαν. Κρίση και παρακμή. Το τραγουδιστικό «ψώνιο» να αποκτήσεις φήμη και χρήματα. Χαμένες ευκαιρίες μάνας… παιδεύουσι κόρη.

Πάνω σ’αυτό τον καμβά το συγγραφικό δίδυμο Θανάσης Παπαγεωργίου-Μιχάλης Ρέππας στηρίχτηκε και δημιούργησε το έργο «Δεύτερη φωνή», που παρουσιάζεται στο θέατρο «Αποθήκη». Μάστορες και οι δυο της κωμωδίας τολμούν κατά καιρούς να δείχνουν κοινωνικές πτυχές του σύγχρονου νεολληνικού βίου και τα καταφέρνουν αρκετά καλά (έχουν προηγηθεί άλλα δύο έργα τους δραματικά, «Ο Εβρος απέναντι» και «Αττική οδός»). Συνέχεια

«Στέλλα Βιολάντη» του Γρηγορίου Ξενόπουλου

( Επί σκηνής- θεατρικές επιλογές )

Κραταιά ως θάνατος αγάπη

Συγκινεί και τέρπει στις μέρες μας ένας  ρομαντικός κι ανεκπλήρωτος έρωτας μέχρι θανάτου λόγω δεσποτικής πατρικής εξουσίας στην Ελλάδα στα τέλη του 19ου αιώνα ; Τότε που τα γράμματα, ο ρομαντισμός κι η φαντασία εξιδανίκευαν μια πιθανή σχέση ;  Η Στέλλα Βιολάντη, η νεαρή ηρωίδα του ομωνύμου έργου του Γρηγορίου Ξενόπουλου έχει κάτι να πει στους σημερινούς θεατές και στη νεότερη γενιά;

Δεν έχετε παρά επισκεφθείτε το θέατρο «Χώρα» για να δείτε μια εξαιρετική μεταφορά του έργου αυτού, που παρουσιάζεται κάθε  Δευτέρα και Τρίτη από την ομάδα «Μπουλούκι». Συνέχεια

«Πώς να καταστρέψετε τη ζωή σας» του Γιώργου Ηλιόπουλου

( Επί σκηνής- θεατρικές επιλογές )

  Πώς να κάνετε  μαντάρα τη σχέση σας 

Ο Γιώργος Ηλιόπουλος ως θεατρικός συγγραφέας κυρίως αλλά και ως ηθοποιός διαθέτει μια αύρα ιδιαίτερη. Τον θυμάμαι από το ξεκίνημά του το 2000, στο πρώτο του έργο για μια παρέα  νεαρών τελειόφοιτων  με τίτλο «Ντεσπεράντος» στο θέατρο «Μεταξουργείο», όπου έπαιζε κι ο ίδιος.
Εκτοτε κύλησαν σχεδόν 17 χρόνια έχοντας μια γόνιμη παραγωγή στο θέατρο με έργα όπως «Για πάντα-4ever», «Δεύτερη ευκαιρία», «Το τέλος του καλοκαιριού», «Τα μυστικά της αποτυχίας μου», «Το μαύρο κουτί», κ.α. με συμμετοχές συγγραφικές και υποκριτικές στην τηλεόραση. Συνέχεια

«Το έξυπνο πουλί» του Ζορζ Φεντώ

( Επί σκηνής- θεατρικές επιλογές )

Το πουλί και ο ποδόγυρος

Η ερωτική απιστία, ο πόθος, η υποκρισία είναι κυρίαρχα μοτίβα στην κωμωδία του Ζορζ Φεντώ «Το έξυπνο πουλί», που πρωτοπαίχτηκε πριν 120 χρόνια  σατιρίζοντας συμπεριφορές εύπορων μεγαλοαστών.

Ο Φεντώ και ο μέντοράς του Λαμπίς, άξια τέκνα του πρωτομάστορα της γαλλικής κωμωδίας Μολιέρου, διέπρεψαν στην φάρσα με περίτεχνους  μηχανισμούς, με το  γαΪτανάκι παρεξηγήσεων και μπερδεμάτων,  με σκωπτική ματιά  στις ερωτικές σχέσεις αντρών-γυναικών της εποχής εκείνης. Συνέχεια

«Tα ραδίκια…ανάποδα» του Γιώργου Γαλίτη

( Επί σκηνής- θεατρικές επιλογές )

Εγκώμιον… επικήδειων αποστολών

Οι επικήδειοι λόγοι στις αναφορές τους, καμιά φορά εκτός από αποβιώσεις, μπορεί να έχουν και… απογειώσεις, εκτός από «γαίαν  ελαφράν»  μπορεί να έχουν γέλωτα του θανατά. Το έχουμε δει στην ελληνική λογοτεχνία («Ο επικήδειος» του Ιωάννη Κονδυλάκη, «Αγημα τιμών» του Νίκου Βασιλειάδη), στον ελληνικό κινηματογράφο («Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα» του Γιώργου Τζαβέλλα).

Στην Αθήνα εδώ κι έξι χρόνια  υπάρχει στα θεατρικά μας δρώμενα ένας και μοναδικός που κάνει το μαύρο άσπρο στις μνημονιακή μαύρη κι άραχνη εποχή μας με τους επικήδειους λόγους του. Είναι ο γαλίτερος, συγγνώμη ο καλύτερος, και μοναδικός στο είδος του Γιώργος Γαλίτης προσφέροντας γέλιο αντί για μαύρο δάκρυ, κέφι αντί για μελαγχολία με τις αποχαιρετιστήριες ευφάνταστες ομιλίες του. Συνέχεια

«Φιλιώ Χαϊδεμένου»

( Επί σκηνής- θεατρικές επιλογές )

Ασβεστο καντήλι μικρασιατικής μνήμης

 «Μέσα μου, όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν, έχω ένα μεγάλο «γιατί». Γιατί έπρεπε να ζήσουμε όλο αυτό τον τρόμο και την καταστροφή ; Γιατί οι άνθρωποι γίνονται τόσο σκληροί; Τόση κακία; Που είναι η καλοσύνη ; Τα σάβανα δεν έχουν τσέπες. Δεν παίρνουμε μαζί μας τίποτα από τα πλούτη που μαζέψαμε. Μόνο την καλοσύνη της ψυχής μας παίρνουμε».

Ηταν καιρός επιτέλους να ακουστεί επί σκηνής ο λόγος της Φιλιώς ΧαΪδεμένου και να ευτυχήσει στη μεταφορά του με την παρουσία κι ερμηνεία της Δέσποινας Μπεμπεδέλη στο θέατρο «Βεάκη». Συνέχεια

«Μαύρο χιόνι» του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ

( Επί σκηνής- θεατρικές επιλογές )

Τραγελαφική ιστορία σοσιαλιστικής τρέλας

Ο θεατρικός κόσμος της Σοβιετικής Ενωσης στα χρόνια της παντοδυναμίας του Στάλιν μ’ ένα νέο συγγραφέα να φτάνει στα όρια της απελπισίας και της αυτοκτονίας. Κι αυτό γιατί το πρώτο του θεατρικό έργο, που έχει αρχικά εγκριθεί για να παιχτεί σε κεντρικό θέατρο της Μόσχας, περνάει μέσα από τα «σαγόνια» της λογοκρισίας , της γραφειοκρατίας, του παραλογισμού και της ανελευθερίας.

Ο Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ (1891-1939), με αυτοβιογραφική χροιά, γκροτέσκο χιούμορ και αλληγορικό τρόπο έγραψε το ημιτελές «Θεατρικό μυθιστόρημα» (δεν πρόλαβε να το τελειώσει γιατί έγραφε παράλληλα το αριστούργημά του «Ο μαιτρ και η Μαργαρίτα» και τον πρόλαβε ο θάνατος). Συνέχεια

«Οι μικροαστοί» του Μαξίμ Γκόρκι

( Επί σκηνής- θεατρικές επιλογές )

Σύγκρουση γενεών

Στο θέατρο εν αρχή ην ο λόγος. Δηλαδή το έργο να είναι στέρεα δομημένο,  να έχει κάτι να σου πει, να σε αγγίξει, να σε προβληματίσει, να σε συγκινήσει, να σε ευθυμήσει. Και καλή παράσταση είναι αυτή  που σέβεται το λόγο, τον αναδεικνύει, τον φωτίζει χωρίς τερτίπια και ναρκισσιστικές εξυπνάδες βγάζοντας τον καλύτερο εαυτό των ηθοποιών από τον πιο μεγάλο έως τον πιο μικρό ρόλο.

Ο γράφων ταξίδεψε πρόσφατα στην Πάτρα, μια Παρασκευή βράδυ, και είδε στο γεμάτο από κόσμο νεοκλασικό θέατρο «Απόλλων»  το έργο του Μαξίμ Γκόρκι «Οι μικροαστοί» από το ΔΗΠΕΘΕ της πόλης (πήρε και μια μικρή γεύση από τα προεόρτια του δημοφιλούς καρναβαλιού της). Είδε λοιπόν μια άρτια παράσταση, που είχε όλα τα παραπάνω στοιχεία, με τη σφραγίδα του σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή της Κώστα Καζάκου, που είναι κι ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ. Συνέχεια

«Ασε να μη μιλήσω καλύτερα» του Γιώργου Αρμένη

( Επί σκηνής- θεατρικές επιλογές )

Μελαγχολία Αριστερά στα FM

Μια συνηθισμένη, μικρο-μεσαία οικογένεια που ετοιμάζεται να γιορτάσει τα γενέθλια του αιωνόβιου και σχεδόν κατάκοιτου παππού. Κατά βάθος, οι συγγενείς που τον περιτριγυρίζουν, περιμένουν να τα τινάξει μπας και κληρονομήσουν τίποτα. Κατ’επέκταση η αναξιοπαθούσα και δεινοπαθούσα Ελλάδα στα χρόνια της μνημονιακής χολέρας με τα πάθη και λάθη, τις αλλαγές και «μεταλλάξεις», που έχει υποστεί στο πέρασμα του χρόνου και ιδιαίτερα από την εποχή της μεταπολίτευσης έως σήμερα.

Προσπάθεια μικρογραφίας-«ακτινογραφίας» του οικογενειακού και δημόσιου βίου αποτελεί η κωμωδία του Γιώργου Αρμένη «Ασε να μη μιλήσω καλύτερα», που παρουσιάζεται στο Νέο Ελληνικό Θέατρο, στα Εξάρχεια. Συνέχεια

«Ηταν όλοι τους παιδιά μου» του Αρθουρ Μίλερ

( Επί σκηνής- θεατρικές επιλογές )

«Απώλεια» ευθύνης και συνείδησης

    Σε τι συνίσταται ένα θέατρο ουσίας, που να ταρακουνάει τις συνειδήσεις, εφησυχασμένες και μή;
    Στην τρέχουσα θεατρική περίοδο υπάρχει ένα τέτοιο έργο που να βάζει το νου και την καρδιά των θεατών να δονηθούν, ν’αναρωτηθούν πάνω στην αιώνια αντιπαράθεση καλού και κακού, ατομικής και συλλογικής ευθύνης ; Συνέχεια