«Kράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας»
με πρότυπα, αξίες, βιβλία *

collage photo    Υπάρχουν περιθώρια διαφυγής για τον τυλιγμένο χειροπόδαρα στο μνημονιακό δίχτυ Ελληνα απο τους γραβατοφορεμένους μετρ της αμερικανο-ευρωπαΪκής τοκογλυφικής ;
    Υπάρχουν άραγε πνευματικοί άνθρωποι με κύρος αυθεντικό, με λόγο ουσιαστικό, ιαματικό και ελπιδοφόρο (δεν μιλάμε για υπερφίαλους διανοούμενους και χαρτονυχοκόπτες της εξουσίας) ώστε να νιώσει ότι ακουμπάει κάπου ο αιχμαλωτισμένος ρωμιός ;
    Μπορεί ο Ελληνας να πάψει να στηρίζει και να στηρίζεται στους ανυπόληπτους ηγετίσκους του, που εκ του ασφαλούς υπηρετούν με δουλικό τρόπο τους υπεράνω κρατών και δημοκρατιών μαμωνάδες της Εσπερίας;

    Πέρα απο την αλληλεγγύη, την απαραίτητη ολιγάρκεια και τη σωστή ρέγουλα που χρειάζονται στις μέρες μας, επιτακτικό είναι ν’ αναρωτηθούμε για την έλλειψη μνήμης, την πνευματική κατρακύλα, την απαξίωση του ήθους, το χλευασμό της παράδοσης. Να προβληματιστούμε για το συστηματικό εκφυλισμό της εκπαίδευσης, για τη σταδιακή εξαφάνιση αγωγής, σεβασμού, για θεμελιώδεις αξίες που είχε ο Ελληνας για πολλά χρόνια.
    Αξίες που ισοπεδώθηκαν μεταπολιτευτικά στο δήθεν όνομα της προοδευτικότητας, του εκσυγχρονισμού , του φιλελευθερισμού, βαδίζοντας στο δρόμο της ελευθεριότητας, της ευκολίας, της υπερκατανάλωσης, της μετάλλαξης, του αμερικανο-ευρωπαΪκού μιμητισμού (στα χειρότερα δυστυχώς).

    Απο μικρός ο γράφων είχε την έφεση να αναζητεί και να βρίσκει ήρωες τολμηρούς, εύψυχους, καλόκαρδους για να ταυτιστεί και να «ταξιδέψει» μαζί τους : απο τον περιπλανώμενο Οδυσσέα έως τον Γιώργο Θαλάσση- «Μικρό Ηρωα» (τα κατορθώματα ενός Ελληνόπουλου κατά των Γερμανών και Ιταλών στο Β’Παγκόσμιο Πόλεμο), απο τον Ρομπέν των Δασών έως τον Δον Κιχώτη και τον Σιρανό ντε Μπερζεράκ.
    Με αυτομόρφωση και αγάπη για το διάβασμα μεγαλώνοντας οδηγήθηκε επαγγελματικά στο σαγηνευτικό, κοπιαστικό και …ισόβιο ταξίδι της γραφής. Αναζητώντας συνεχώς πρότυπα, μάστορες της πένας, που θα τον έκαναν ν’ανέβει λίγο ψηλότερα, να αισθανθεί ότι αξίζει στον καθ’έναν να είναι άνθρωπος με μυαλό καθαρό χωρίς παρωπίδες, με ευγενικά αισθήματα και γενναία ψυχή.
    Αρχικά διαβάζοντας άρθρα και βιβλία απο «αιρετικές» και αδέσμευτες προσωπικότητες της Αριστεράς που είχαν μια λεβεντιά και παρρησία με τον τρόπο ζωής και γραφής τους όπως : ο κοσμοπολίτης επαναστάτης Μιχάλης Ράπτης (Πάμπλο), ο συγγραφέας και κριτικός κινηματογράφου Βασίλης Ραφαηλίδης, οι δημοσιογράφοι Αστέρης Στάγκος, Γιώργος Βότσης, ο Χρόνης Μίσσιος.
    Απο την αγωνιστική προοδευτικότητα στην πιο καλή της εκδοχή, ο γράφων πέρασε στα βαθιά και αστείρευτα νερά της πνευματικότητας. Τρεις σπουδαίες προσωπικότητες που τον σφράγισαν καταλυτικά στον τρόπο σκέψης ήταν οι Μάριος Πλωρίτης, Χρήστος Μαλεβίτσης Ζήσιμος Λορεντζάτος. Τρεις αξέχαστες φυσιογνωμίες με πλούσια παιδεία και γραφή συναρπαστική, που μας ξεναγούν απο τους αρχαίους Ελληνες φιλοσόφους –τραγικούς και την Καινή Διαθήκη έως τους μεγάλους ποιητές, συγγραφείς και στοχαστές της Ευρώπης και της Ανατολής ανά τους αιώνες.
    Αλλά και απο την Ορθοδοξία άντλησε λάλον ύδωρ χωρίς να αγνοεί την υποκριτική ή τα συμφεροντολογικά τερτίπια της εκκλησιαστικής εξουσίας, το φανατισμό και τα ενοχικά συμπλέγματά της. Λόγο καλοπροαίρετο, παρηγορητικό, πνευματικό, θεολογικό, απο μοναχούς, ιερείς, καθηγητές (ΠαΪσιος, Πορφύριος, Ανανίας Κουστένης, Φιλόθεος Φάρος, Αναστάσιος Αλβανίας, Νικόλαος Μεσογαίας), όπως και από ξεχωριστούς καθηγητές-αρθρογράφους (Χρήστος Γιανναράς, Σαράντος Καργάκος).

    Επιδιώκοντας την ποιότητα, τη διαύγεια, την ομορφιά, την ουσία των πραγμάτων μέσα απο την ελληνική γλώσσα και την κληρονομιά αιώνων που έχει η χώρα μας, βαδίζοντας στους τρεις ανεξάντλητους δρόμους της φιλοσοφίας, της τέχνης και της θρησκείας. Κρατώντας για φυλαχτό ορισμένους φωτεινούς ανθρώπους που άσκησαν μεταμορφωτική επίδραση πάνω του με το στοχασμό και την τέχνη τους (Σεφέρης, Ελύτης, Γκάτσος, Χατζιδάκις, Τσαρούχης, Κουν – ενδεικτικά).
    Ρομαντικός χωρίς ψευδαισθήσεις, ο γράφων πιστεύει ότι με προσωπική προσπάθεια η αναζήτηση του καλού, του ωραίου και του αυθεντικού σώζει. Οπως σώζει παράλληλα η αναζήτηση προτύπων όχι μόνο επωνύμων αλλά και ανωνύμων μέσα απο λαϊκούς ανθρώπους αμόλυντους. Είναι θέμα ψαξίματος, επιλογής, επιμονής και υπομονής το να στέκεσαι γερά στα πόδια σου σήμερα αντλώντας παράλληλα απο τον αστείρευτο πλούτο της πνευματικής μας παράδοσης.

    «Είμαστε ένας λαός με παλικαρίσια ψυχή, που κράτησε τα βαθιά κοιτάσματα της μνήμης του σε καιρούς ακμής και σε αιώνες διωγμών και άδειων λόγων. Τώρα που ο τριγυρινός μας κόσμος μοιάζει να θέλει να μας κάνει τρόφιμους ενός οικουμενικού πανδοχείου, θα την απαρνηθούμε άραγε αυτή τη μνήμη; Θα το παραδεχτούμε τάχα να γίνουμε απόκληροι ;» είχε πει και αναρωτηθεί προφητικά πριν από αρκετά χρόνια ο Γιώργος Σεφέρης στις «Δοκιμές» του, στο δεύτερο τόμο (πού νάβλεπε σήμερα).
    Και ο Οδυσσέας Ελύτης στο με συνεντεύξεις του βιβλίο «Συν τοις άλλοις» έλεγε :
    «Αντιτάσσεις όπλα πνευματικά, που τα προμηθεύεσαι από την αποθήκη της μνήμης του λαού σου. Τη λαλιά του Σολωμού και τη λαλιά του Παπαδιαμάντη ταυτίζω με το καθαρό νερό της ελληνικής κρήνης. Πατέρες της καθαρότητας, ο πρώτος χάρη στην υψηλή του διάνοια και ο δεύτερος χάρη στην απείραγη από τις μικρότητες ψυχή του…
Η ποιότητα, που είναι στο χέρι του κάθε ατόμου, ακόμη και του πλέον αδυνάτου, είναι η μόνη που αντέχει και επιβιοί»

    *Το κείμενο αυτό είναι μια μικρή …φιλοσοφική προσέγγιση ζωής από τον γράφοντα. Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» στις 16 Φεβρουαρίου 2013. Συμπίπτει μάλιστα σ’ένα βαθμό με τον κύκλο εκδηλώσεων «Αναζητώντας στηρίγματα σε χαλεπούς καιρούς» που ξεκινάει στις 16 Νοεμβρίου και θα συνεχιστεί έως τον Απρίλιο στο θέατρο «ΣΤΟΑ».