La La Land (2016)

Σκηνοθεσία : Ντάμιεν Σαζέλ

Οδός ονείρων και ερώτων, Χόλιγουντ γωνία

Να λοιπόν που το αμερικάνικο σινεμά, που δεν το πάω εδώ και χρόνια, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων,  μπορεί να σε παραμυθιάσει μια χαρά χωρίς βία και μπαμ- μπούμ. Με «όπλα» το ερωτικό ρομάντζο, το όνειρο της επιτυχίας, τη μουσική και το χορό όπως τον παλιό καλό καιρό του Χόλιγουντ.

«Εδεσε» όμορφα η συνταγή και τα Οσκαρ πέσανε βροχή στην ταινία «La La Land». Χαλάλι. Φρέσκο χολιγουντιανό ψωμί ζυμωμένο με παλιά παραδοσιακά υλικά από έναν ευφάνταστο και ταλαντούχο «μάγειρα», τον 32χρονο σκηνοθέτη και σεναριογράφο Ντάμιεν Σαζέλ.

Μια υπόκλιση στη χρυσή εποχή του αμερικάνικου μιούζικαλ στο κυνήγι της επιτυχίας, στη γλύκα της νιότης και του έρωτα. Προσδεθείτε και ετοιμασθείτε για την απογείωση του ονείρου και του ρομάντζου στο Λος Αντζελες, την πόλη των κινηματογραφικών ονείρων.

Η Μία,  νεαρή σερβιτόρα σε καφέ των χολιγουντιανών στούντιο τρέχει από οντισιόν σε οντισιόν με την ελπίδα να γίνει κι αυτή αστέρι του σινεμά τρώγοντας συνεχώς απορρίψεις από τους διάφορους ψυχρούς εξεταστές της.

Ο Σεμπάστιαν, νεαρός πιανίστας, παλιομοδίτης και λάτρης της τζαζ, παίζει κοινότοπα μουσικά κομμάτια σε διάφορα μπαράκια ελπίζοντας ότι θα πιάσει την καλή  για να ανοίξει το δικό του μαγαζί ,που θα έχει μόνο μουσική τζαζ με σπεσιαλίστες μουσικούς της.

Η επεισοδιακή γνωριμία τους, τα σκαμπανεβάσματα της ερωτικής σχέσης τους, τα τρεξίματά τους για μια θέση στον ήλιο της σόου μπίζνες,  η πραγμάτωση των ονείρων που τους απομακρύνει, όλα αυτά δένουν γλυκά με τη μουσική βεβαίως και τραγούδια του Τζάστιν Χέρβιτς (το μίνι μελωδικό θέμα της ταινίας σε πιάνο θα σας συνοδεύει και εκτός κινηματογράφου).

Η Εμμα Στόουν με τις ματάρες της και το γλυκό πρόσωπό της όπου αποτυπώνονται τόσο εκφραστικά οι συναισθηματικές διακυμάνσεις της είναι Μία και… μοναδική. Ο ΡάΪαν Γκόλντινγκ ως λιγομίλητος ευαίσθητος και αφοσιωμένος στη τζαζ Σεμπάστιαν, εξίσου εκφραστικός. Τα χορευτικά τους είτε σε λοφίσκο του Λος Αντζελες είτε στο αγκαλιαστό στροβίλημά τους στα… αστέρια του ουρανού μένουν στη μνήμη του θεατή όπως και ένα θυελλώδες φιλί τους σ’ένα μπαρ.

Εν ολίγοις ένα σύγχρονο παραμύθι- φόρος τιμής στα παλιά μιούζικαλ, την τζαζ, τους θυελλώδεις έρωτες που δεν ευοδώθηκαν, στο κυνήγι του ονείρου και της επιτυχίας, στη μαγεία της μεγάλης οθόνης. Μ’ενα φινάλε συγγενικό με την κλασική «Καζαμπλάνκα», ένας απόμακρος χαμογελαστός  αποχαιρετισμός με μια μικρή μελωδική υπενθύμιση από τον πιανίστα Σεμπάστιαν. Play it again Seb...