O άχρονος εαυτός

Γράφει ο  ποιητής Διονύσης Καρατζάς (Πάτρα)

Στο όνομα μιας ενιαίας αγοράς αγαθών και «ιδεών», στη διαδικασία της οποίας εμπλέκεται ο άνθρωπος ως απρόσωπος καταναλωτής και όχι ως υπεύθυνος πολίτης, υποτιμώνται σκόπιμα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ατόμων και λαών.

Η ταυτότητα του προσώπου αντικαθίσταται από τον αριθμό ενός πολιτικού και επιχειρηματικού πελατολογίου. Και η συλλογική μνήμη υποχωρεί για χάρη ενός πιεστικού παρόντος με επιβαλλόμενες ανάγκες και ενός ασαφώς αλλά ελκυστικού μέλλοντος με προσφερόμενες επιθυμίες σε τιμή ευκαιρίας.

Σε συνθήκες πολιτικής αδράνειας, η οποία ευνοεί την απώθηση της μοναδικότητας και διαφορετικότητας και υπηρετεί την οικονομική διαχείριση των λαών ως χρήσιμων μαζών, οι έννοιες «έθνος» και «εθνικός» θεωρούνται αναχρονιστικές. Όμως, ένας ποιητής, που δοκιμάζει αλήθειες και δοκιμάζεται πνευματικά από τις αγωνίες, που αντιστέκεται στην κάθε είδους βαρβαρότητα, είναι πάντοτε απαραίτητος για να διεγείρει δημιουργικά το αίσθημα αυτοπεποίθησης και να προβάλλει την ευθύνη ως στάση διαρκούς εγρήγορσης.

Κατά τη γνώμη μου, εθνικός ποιητής σήμερα είναι ο αληθινός ποιητής, ο αυθεντικός, που αντιλαμβάνεται το βάθος της παράδοσης του έθνους του και το πλάτος των σύγχρονων αναγκών και απαιτήσεων. Δεν μιμείται και δεν διαγράφει το παρελθόν για προσωπική διάκριση ή για διευκόλυνση συμβιβασμών, που οδηγούν στην αλλοτρίωση, την ισοπέδωση και την υποταγή. Αντίθετα, μπορεί να εμπνέει αντίσταση και διάλογο, πίστη στην ελευθερία και τη σκέψη, σεβασμό στη διαφορετικότητα και την πρόοδο, προσήλωση στη γλώσσα του από αγάπη.

Εθνικός ποιητής είναι αυτός που ανακαινίζει τις αξίες και εκπλήσσει υπερβαίνοντας σχήματα και συνθήματα. Αναδεικνύει τη δύναμη της πολιτικής ηθικής και της κουλτούρας ειρήνης και δικαίου με το επιχείρημα της ειλικρίνειας και της συγκίνησης. Άλλωστε, αγαπώ σημαίνει γνωρίζω. Και αγαπώ τον εαυτό μου ως άτομο, ή το έθνος μου ως λαός, σημαίνει αγαπώ τον συνάνθρωπό μου και ζω αρμονικά στην πολυπολιτισμική κοινωνία. Γιατί αγάπη χωρίς γνώση είναι αυταπάτη, που αναπτύσσει τον εγωισμό και τον εθνικισμό. Συνεπώς, ο ποιητής, που βαθαίνει στο αληθινά εθνικό, μετατρέπεται σίγουρα σε υπερεθνικό, ευρωπαίο και παγκόσμιο ποιητή.