Tρεις μύθοι του Αισώπου

Απόδοση-διασκευή Γεωργίας Ταρσούλη

    

Ο πετεινός και η αλεπού

Η αλεπού περνούσε μια μέρα και είδε τον πετεινό πάνω στη στέγη, όπου δεν μπορούσε να τον φτάσει.

«Ξάδελφε», φώναξε η αλεπού, «έλα να χαιρετηθούμε. Μη μου πεις πως δεν έμαθες τα νέα. Όλα τα ζώα συμφώνησαν να ζήσουν από δω και πέρα ειρηνικά μεταξύ τους».

Καθώς μιλούσε η αλεπού, ο πετεινός τέντωσε το λαιμό του σα να έβλεπε κάτι να έρχεται από μακριά.

«Ξάδελφε, τι είναι αυτό που κοιτάζεις από κει πάνω ;» ρώτησε η αλεπού.

«Α, δεν είναι τίποτα. Βλέπω ένα κοπάδι σκυλιά να έρχονται τρέχοντας κατά δω», είπε ο πετεινός.

«Τότε πρέπει να πηγαίνω» είπε η αλεπού.

«Μα γιατί βιάζεσαι ;» ρώτησε ο πετεινός. Κι εγώ ετοιμαζόμουνα να κατεβώ να κουβεντιάσουμε λιγάκι. Δεν πιστεύω να φοβάσαι τα σκυλιά, τώρα πιά που τα ζώα έκλεισαν ειρήνη μεταξύ τους».

«Ναι, μα τα σκυλιά μπορεί να μην το έμαθαν ακόμα», είπε η αλεπού και το έβαλε στα πόδια.

  Και οι μεγαλύτεροι ψεύτες την παθαίνουν συχνά από τα ψέματά τους.

 

 Τα δυο καβούρια

Μια καβουρομάνα έλεγε στην κόρη της :

«Μην περπατάς λοξά, παιδί μου, και μην τρίβεις τα πλευρά σου στους βράχους, γιατί δεν είναι ούτε σωστό ούτε όμορφο».

«Μητέρα», αποκρίθηκε εκείνη, «μιας και θέλεις να με μάθεις να περπατάω ίσια, δώσε εσύ το καλό παράδειγμα, πήγαινε μπροστά και βλέποντάς σε θα κάνω κι εγώ το ίδιο».

Το παράδειγμα είναι το καλύτερο μάθημα.

 

      Το παιδί που κολυμπούσε

Κάποτε ένα παιδί έπεσε στο ποτάμι να κολυμπήσει. Το νερό όμως ήταν πολύ κρύο, το ρεύμα δυνατό και κινδύνευε να πνιγεί. Την ώρα που αγωνιζόταν να κρατηθεί στο νερό, είδε έναν οδοιπόρο που περνούσε και φώναξε :

«Βοήθεια, βοήθεια, πνίγομαι !».

Ο διαβάτη όμως, αντί να τον βοηθήσει, άρχισε να τον μαλώνει για την τόλμη του. Πως πήρε τέτοια απόφαση ; Δεν ήξερε πως το νερό  ήταν κρύο και το ποτάμι βαθύ και ορμητικό ;

«Ελα, βοήθησέ με τώρα», του φώναξε το παιδί, «κι ύστερα μου κάνεις όσες παρατηρήσεις θέλεις !»

 Το κάθε τι πρέπει να γίνεται στην ώρα του.